• Voor de fans is er nu een spliksplinternieuwe Wackynomads the Movie pagina, waar wat videot’jes van de reis te zien zijn. Daarvoor ga je naar de pagina Wackynomads the Movie in het rechter menu onderaan.
• Op Wackynomads Azie staan twee nieuwe blogjes
• Er wordt gewerkt aan een projecten pagina. Kleineschalige projecten die we tijdens onze reis tegen zijn gekomen en in de toekomst willen gaan ondersteunen. Ken je zelf ook nog een klein project en wil je ook wat actiefs gaan ondernenen voor je naaste-mens of dier, dan kunnen we voor jou project ook ruimte maken.
• Sandrine woont nog steeds op Bali. Wil je haar blijven volgen ga dan naar haar weblog.

Na twee tripjes naar wat afgelegen uithoeken van Peru is het dan tijd om de toeristische trekpleisters van Peru te bezoeken. de gekke Belg is nog steeds met ons op stap. We rijden naar Nasca waar de beroemde Nasca-lines te zien moeten zijn. We stappen met zn driën in een cesna’tje, en vliegen over alle lijnen. Heel bijzonder om al die eeuwenoude figuurtjes te zien. Maar als je de lijnen nog goed wilt zien, moet je snel zijn, want ze zijn al flink beschadigd. Het leukste aan de vlucht is als de piloot ons vraagt of we de zwaartekracht willen testen. ja roepen we en meteen stuurt hij het kleine vliegtuigje recht op de aarde af om vervolgens zijn stuurknuppeltje helemaal naar zich toe te trekken waardoor we als een raket omhoog vliegen. Wat een heerlijk gevoel, geen achtbaan kan dat overtreffen. Alle spullen die we meehadden zweefden vrolijk door het vliegtuigje heen. En op het hoogstepunt stopte de motor ermee. Jaja zullen jullie wel denken, die wackynomads maken ook elke keer gekkere dingen mee. Nou dit is echt geen grapje, ik schrok me dood. Gelukkig kreeg de pilot de motor al snel weer aan, en toen vroeg hij vrolijk of we nog een keer wilden. De jongens riepen natuurlijk meteen JA! maar van mij hoefde het niet meer zo nodig haha.

We nemen de bus naar Cuzco wat vroeger dé stad was van de Inca’s en ze flink gevochten hebben tegen de spanjaarden. Cuzco ligt op 3500 meter en is een leuk, maar toeristisch stadje met veel kleine steegjes en oude Inca-muren en balkonnetjes. Apart dat de mensen in Peru zo van elkaar verschillen. De woestijnmensen zijn erg mooi, lichte huid, veel krullen, slank en redelijk lang. De bergmensen zijn typische bergmensen: vrij kort en stevig, rode wangetjes en ze dragen een aparte geur met zich mee(als ik eerlijk ben denk ik wij ook op dat moment). Omdat Cuzco zo hoog ligt en we deze keer echt van zeeniveau komen hebben we alledrie flink last van de hoogte. We slapen in San Blas, een wijk waar je via trappen komt. Om de 5 meter moeten we stoppen om weer op adem te komen(overdrijven is ook een vak hoor). De eerste paar dagen ben ik ziek terwijl de jongens souvenirs kopen en zich vaak laten masseren. Johan wordt tot 3 keer toe beroofd op een afgelegen local markt, de eerste keer gaat de boef er vandoor met zijn camera maar had blijkbaar nog wat meer moeten oefenen want zelfs onze dromerige belg had het door en blijkbaar ook de rest van de markt. Waarop ze hem allemaal aanwijzen en hij geen kant meer op kan. Als johan bij hem aankomt staat z’n vader bij hem en vraagt heb jij een camera gepikt. Neej die ligt daar. Hahah ja die kennen we. Toen wou ik later wel naar de markt en kwam Johan tegen, dus ik zei kom we gaan naar de markt. Na een tiental meter voelde hij iemand bij z’n portomonee. En na nog een aantal meter zag ik in de massa mensen een vrouwtje voorovergebukt staan die heeft z’n pakje sigaretten had buitgemaakt. Ja, en dan vragen zij zich af waarom we ze domme belgen noemen?! Op deze markt liggen ook veel ‘nieuwe’ camera’s. In Cuzco zien we ook onze eerste llama’s. Een alpaca-biefstukje (verwant van de llama) smaakt ook niet verkeerd.

Dan is onze heer en meester Jochem jarig en nemen we de trein naar Aguas Calientes, het vertrekpunt naar Machu Pichu (wat een kutcadeau op staan om 5 uur op je verjaardag om in een gare veelste dure trein te gaan zitten(oow shit ik wist niet dat estelle de rit de hemel in ging prijzen)). De treinrit is super, we rijden door een dal tussen groene bergen, met hoog boven je de besneeuwde toppen van de Andes. Overal zie je kleine Inca-ruines. Onderweg zien we een deel van de vele toeristen die een inca-trail lopen. Ze zijn al op weg en worden gevolgd door een groep veel te zwaar beladen dragers die hun kampeerspullen etc dragen. Goh dan ben je stoer dat je een inca-trail hebt gedaan. In Aguas Calientes waar het volop koud regent nemen we een hostel met een balkon dat uitzicht geeft op het voetbalveld. De hele dag zijn er wedstrijden in de gietregen. Met een flesje rum vieren we Jochems verjaardag onder luid geroep op het balkon. Savonds blaast Jochem de 24 kaarsjes op zn taart en gaat vervolgens tot diep in de ochtend op stap.  Wat trouwens een heel slecht begin is om naar Machu Pichu te gaan met al die trapjes en op die hoogte lekker rondwandellen is niet ideaal.

De volgende dag willen heeel vroeg naar Machu Pichu om de hordes te vermijden. Jochem die 2 uur eerder eindelijk naar zn bed kwam krijgen we alleen met geen mogelijkheid wakker. 2 uur later lukt het wel en we gaan met een jolige, slingerende jochem op pad. Eerst neem je de bus die je al slingerend door de mist naar een duizelingwekkende hoogte brengt. Machu Pichu is zooo beroemd dat ik er eigenlijk niet zo heel veel van verwachte. Iedereen kent de foto’s, elk jaar bezoeken weet ik niet hoeveel mensen deze plek. Uitgekauwd dacht ik. Maar niets is minder waar. Wat een supermooie geweldige plek is dit. De omgeving is GEWELDIG, de ruines zijn in heel goede staat en overal darrelen lama’s rond. We hebben er de hele dag rondgehangen en Jochem heeft er ook volop van genoten! (zie fotos hihi) Ik vond het een erg mooie afsluiting van onze reis.

Nog maar 2 weken en we willen ineens nog heeel veel zien. De busrit naar Arequipa is wederom een mooie. Grote kudde’s llama’s en alpaca’s naast schapen en geiten. Veel besneeuwde vulkanen en bergmeertjes waar flamingo’s ! in staan. Cactussen groeien trouwens overal, behalve in de jungle. We zien ook een paar vicuna’s, de met uitsterven bedreigde wilde variant van de llama. Arequipa, is opgebouwd uit wit lavasteen en bevind zich vlak naast de oude Misti-vulkaan. Arequipa is een moderne stad die veel weg heeft van Europese steden. We boeken een wel heel goedkoop tourtje naar de Colca Canyon. Op weg naar de Colca Canyon bereiken we onze hoogste hoogte ooit: 4.800 meter. De bus stopt we nemen wat foto’s van het witte andes-panorama en op deze hoogte krijg ik spontaan een bloedneus: bizar. Op dat na hebben we niet zo een last van de hoogte, want het middel tegen hoogteziekte hier is een Coca snoepje en die werken goed(hoewel ik: Jochem, wel meer last van m’n kiezen heb op deze hoogte het lijkt wel of de druk op je kiezen de pijn doet verhogen) . S’avonds, na een thermaal bad en een traditionele dansvoorstelling waarbij onze gekke belg onder de rok van de danseres probeert te gluren (hij vertoont steeds vreemdere trekjes onze Johan) kruipen we in de 5 graden onder de 5 dekens, met handschoenen aan en muts op en nog is het koud (ja stiekem hadden we al een beetje aan de kou kunnen wennen). De volgende dag trekken we de Colca Canyon in en zien we waar we voor gekomen waren: de vlucht van de Condor. Er cirkelen er wel 7 door de canyon heen en soms zelfs vlak boven je hoofd. Bizar groot deze vogels met een spanwijdte van 3 meter! Wat een ervaring echt mooi dat we ook nog is deze dieren hebben mogen zien, nog een dier op de met uitsterving bedreigde lijst waarover wij aan onze klein kinderen kunnen vertellen dat we die nog hebben gezien. Mits mensen niet ineens drastisch gaan veranderen en zich masaal om de natuur gaan bekommeren.

De tijd zit er bijna op dus we laten de Andes achter ons en gaan weer terug naar nummer 1 chillspot: Ica met de oase van Huacachina. Heerlijk warm weer. We gaan met een zandbuggy met te hoge snelheden en rare stunten de woestijn in om te sandboarden. Jochem doet het redelijk goed, Johan en ik geven het na een paar pogingen op en gaan op onze buik naar beneden, lachen is dat! Nog een tourtje naar nationaal park Paracas. Met de boot ga je langs eilandjes waar veel zeevogels zitten, pinguins en zeeleeuwen. We zien ook nog een soort nasca line en in october kan je hier Orca’s en walvissen zien. Reden om nog een keer terug te komen!

Peru is werkelijk een land van extremen en heeft enorm veel te bieden. We nemen afscheid van de gekkke belg die weer terug gaat naar Cuszo en dan wel naar Bolivia gaat. En dan zitten we na 1,5 jaar weer in het vliegtuig op weg naar thuis. Weer terug naar de ‘geciviliseerde’ wereld, de wereld van internet, de wereld van het lekkerste eten. Tijd om naar de tandarts te gaan, of de kaakchirurg. Op Madrid krijgen we te maken met de Iberia-misere waar menig reiziger ons over verteld heeft. We missen onze laatste vlucht van de reis. Daar valt het ons al op dat de mensen weer zo netjes gekleed gaan. En de  parfumwalm die eraf komt hebben we ook al lang niet geroken. Zelfs in m’n nieuwe shirt voel ik me een beetje sjoffel. Dan is het bolletje helemaal rond en staan we eindelijk op schiphol. Een bepaald persoon in Indonesie heeft een onwijse Surprise voor ons bekokstoofd. Er staan wel 20 mensen met een spandoek en balonnen ons op te wachten!!! Geweldig om iedereen na zo een tijd weer te zien! Maar met wie moet je nou als eerste praten haha. Op weg naar het oude vertrouwde huisje. Wat rijden de mensen hier bizar hard en associaal. Paling, haring, kaas en hagelslag! En dan in je eigen bed in een kamer vol met spullen waarvan je niet weet wat je er in godsnaam mee moet na 555 dagen uit een klein backpackje geleefd te hebben. De volgende dag wandelen met de honden in een typisch hollands landschap: veel mooie bloemen en bomen die in bloei staan, groene weiden met lammetjes, de zon naast een spectaculaire wolkenformatie, een molen in de verte en wel 12 zwanen in de vele slootjes: het is fijn om weer in Holland te zijn!

Iedereen super bedankt voor jullie bijdrage aan deze site! Het is fijn dat er zoveel mensen zijn die met ons mee hebben geleefd en via deze weg ons op de hoogte hebben gehouden van het Nederlandse leventje! We zien jullie allemaal vast snel!

Deze reis werdt mede mogelijk gemaakt door Ouders, Oma, Sandrine & Co, met duizendmaal dank!!

Wordt vervolgd.

P.S. De laatste fotos zijn hier te bewonderen

P.S. 2 en dan nog even wat wistjedatjes ontstaan tijdens de saaie vliegreis:

Wist je dat:

Je in Peru als je een wat luxere bus ingaat, op de film wordt gezet en gescand wordt op explosieven…..Oude bergvrouwtjes een rare zure melk lucht gemixed met muskus geur met zich meedragen…….Je als je naar de slager wilt, je ook gewoon in een derde rangs bus kan gaan zitten………Er een heel schaap in stukken werdt gehakt en uigedeeld…..Het woord Gringo komt van een oorlog tussen Mexico en de USA waarbij de mexicanen tegen de in het groen gekleden Amerikanen riepen: Green Go Home………Llama’s en Aplaca’s niet van elkaar te onderscheiden zijn……….Zowat elke doorgewinterde backpacker bij binennkomst in Peru aan de race gaat…….Een Belg op Sandrine na onze langste reis- en kamerpartner was………Je in een Belize-bus in een Amerikaanse schoolbus rijdt gemaakt voor kleine kinderen……We tijdens onze reis wel 14 wilde slangen hebben gezien…….Dat Nederland weer aantrekkelijk gaat lijken als je zo lang op reis bent……Dat dat ook redelijk snel weer minder wordt :P…….Dat ik blij ben dat ik nu weer bij jullie allemaal op de koffie kan komen

Trippen, zoeken en weer opstaan…uit een normaal bed. Dat zijn zo een beetje onze laatste bezigheden. Couchsurfen, welnee, wij doen aan planksurfen. Het lijkt eeuwen geleden dat we en in een hostel, en op een matras hebben geslapen. Maar daarover later meer. We zappen even terug naar de wacky-invasie Peru in. Peru is landschappelijk gezien een enorm divers land. De westkant bestaat uit woestijn met wat oases, de oostkant beslaat de Peruviaanse Amazone en in het midden heb je de Andes. We beginnen aan de zeekant in het verre noorden. Wat het eerst opvalt is dat de mensen hier een stuk donkerder en behaarder zijn, én vriendelijker dan de ecuadorianen. Ik hang een paar dagen op het strand van Mancora terwijl Jochem met een surfplank de golven meester probeert te worden.

De weg naar Chiclayo, de stad van de vriendschap, is een bijzondere. Rechts kijk je mijlen ver uit over zee. Links heb je een woestijnlandschap wat veel weg heeft van de Kimberley´s in Australie met in de verte de hoge toppen van de Andes. In Chiclayo schotelt Jochem me een koeienhart op een stokje voor. Hij vertelt het pas als ik het op heb. Best lekkere biefstuk, alleen de volgende dag en de komende week ben ik ziek. (In een vreemde belg zijn woorden: ´Mijn anus vertoont braakneigingen´ojee met wat voor gezelschap zitten we nu weer) In de buurt van Chiclayo bezoeken we het museum met de grafvondsten van de Lord of Sipan. Behorende tot de pre-inca-cultuur: de Mochicas. Deze vondsten zouden mooier moeten zijn dan die van meneer Toetanchamon. Dat weten we niet maar we vinden de spulletjes wel geweldig mooi, vooral het ceramiek. Er zijn ook wat mummies. En toen meneer Sipan overleed werden er 2 vrouwen, een kind, een soldaat, 2 lama´s en een hond gedood en gemummificeerd als gezelschap in zijn graf. Helaas mag je geen fotos maken.

In Trujillo bezoekt Jochem Chanchan, de grootste pre-colombiaanse stad, terwijl ik ziek in de auto lig. Volgens Jochem een groot, mooi zandkasteel. Ook bezoeken we de tempel van de zon en die van de maan , allemaal van de Moches-cultuur. Er zijn heel veel mummies gevonden en het bijzondere is dat de originele verf behouden is gebleven. Wat ook apart is, zijn de vele overeenkomsten met andere culturen en godsdiensten: de Maya´s, het hindoeisme en boedhisme, de egyptenaren. De getallen 3 en 7 zijn overal aanwezig, net als de hemel, de hel en de aarde. En ook de kleuren zwart, rood en geel. In Trujillo ontmoeten we ook de prettig gestoorde belg Johan met zijn 2 machettes en gelijkwaardige ideeen en we besluiten met hem mee te gaan weer de jungle in. Deze keer niet voor de dieren, maar voor een culturele ervaring.

In Peru reizen we zonder gids, voornamelijk omdat die nergens te vinden is. Hierdoor hebben we niet helemaal door dat Tarapoto, waar we heen gaan, weer een heel stuk omhoog en naar rechts ligt en dus zitten we 20 fijne uurtjes in de nachtbus die ons vrolijk door de andes slingert. In Tarapoto bezoeken we een shamaan en besluiten we de dag erna een Ayahuasca ritueel te doen. Voorafgaande moet je een dag vasten, waarna je een brouwsel drinkt van hallucinerende lianen. Het effect zou moeten zijn dat je flink gaat kotsen. Daarnaast wordt dit brouwsel door shamanen en patienten al tijden gebruikt om lichaam en geest te reinigen en te genezen. Ondanks dat het een niet erkend middel is wordt door veel wetenschappers beaamd dat het brouwsel een positieve werking heeft, met name voor depressieve mensen. Je kan geconfronteerd worden met je diepste angsten en trauma´s wat vaak tot genezing daarvan lijd. Daarnaast kan je ook meer spirituele dingen ervaren als ´weten hoe alles in elkaar steekt´de wereld, de natuur en de kosmos. Tenslotte gebeurd het wel eens dat mensen in ´contact´komen met dierbaren die overleden zijn. Als je een hele fles zou leegdrinken is dat echter dodelijk.

Ik ben geen drugsgebruiker maar wilde dit persoonlijk doen vanwege de spirituele en emotionele kant. De volgende dag, na de hele tijd niks te hebben gegeten voel ik me zo rot en heb ik zo een koppijn dat ik besluit het niet te doen. Ik ga wel mee, maar de andere 2 merken niet zoveel tot niks van het ´magische middel´. De muziek en het zingen van de shamaan is wel fijn en de omgeving in het bos ook. Smorgens laat ik me masseren en krijg ik reflexologie van de shamaan. Een heel bijzondere man met magische handen. Dan ontmoeten we Nilo en hij neemt ons mee de jungle in. We nemen de boot en in 10 uurtjes varen we via de amazone rivier naar Lagunas. Een plaatsje in de Amazone, alleen bereikbaar per boot, waar de klok flink achter staat. Onderweg zien we vanuit het hangmattenparadijs genaamt boot veel rivierdolfijnen. Ongelofelijk dat er nog zoveel zijn.

We slapen bij de familie van Nilo in een wel heel primitief, houten huisje zonder stroom, zonder schoon drinkwater of uberhaupt stromend water. Poepen en plassen doe je langs de ´weg´. Wassen doe je met een tijlte bruin water. Dat is allemaal ok, maar het slapen doen ze hier gewoon op een houten plank. Geen matras of matje ofzo, nee de bedden zijn gewoon houten tafels. Geen wonder dat de mensen hier zo vroeg op staan. De familie bestaat uit Nilo en zijn vrouw Nairi. De ouders van Nilo, waarvan de vader de shamaan/medicijnman is van de community. De 4 kinderen van Nilo: Nirvana, Zappo, Papaya en Max. Daarnaast wonen de 3 kinderen van de broer van Nairi ook gezellig mee. Ze hebben geen moeder meer. En dat in een mini-huisje met 3 slaapkamers. 2/3 van de kinderen hier zijn wees of hebben nog maar 1 ouder en er is dus een grote behoefte aan schoolspullen en kleren. Nilo en de plaatselijke politie doen hun uiterste best om te helpen. Alleen niet helemaal tactisch want de 25 schriften en pennen die we hebben meegebracht proberen ze ´eerlijk´over 200 kinderen te verdelen.

Dan trekken we met Nairi, Nilo en opa de jungle in. Het regenseizoen is in volle gang en we raken al snel de tel kwijt van het aantal boomstammen waar we 3 uur lang overheen moeten balanceren. Jochem doet een misstap en zakt serieus tot zijn heup in de modder weg! Van opa leren we over de medicinale werking van veel bomen en planten, we eten cocablaadjes en rare vruchten en Nairi verzamelt onderweg eten voor s´avonds. Echt leren leven in, met en van het bos dus. Bij gebrek aan drinkwater zijn we genoodzaakt het bruine water uit het riviertje naast het kamp te drinken. Johan, de bioloog/leraar vertelt ons vrolijk welke wormen en parasieten zich in zulk water verschuilen, geduldig wachtend op een slachtoffer. S´avonds gebruik in de bos-wc dan ook optimaal van voor en achter. Dieren zien we niet veel, maar die hebben we gelukkig al in Ecuador mogen ontmoeten. Wel zien we wat insecten en kikkers en nog een mega Tarantula. Deze maar niet opgepakt, want deze is wel dodelijk en snel. We hebben hem maar verder met rust gelaten en zijn 3 meter verderop in onze slaapzak op de bosgrond gekropen haha.

Twee dagen later is het de beurt voor een nieuw Ayahuasca-ritueel. Deze keer doe ik wel mee. We kijken toe hoe opa de Ayahuasca kapt en in 4 uur kookt.  S´avonds doen we het ritueel wat tot 4 uur sochtends duurt. Weer merken we alledrie niet veel, ondanks de verwoede ogingen van opa. We zitten in eht pikkedonker op de grond, opa zingt liedjes en er wordt emt waaiers van bladeren gewappert. Af en toe komt er iemand langs om ons lekker vol te spugen met een spiritusachtig mengsel. Maar Opa en Nilo hebben wel contact met de voorouders en voeren een lang toneelstukje op met verschillende stemmetjes en geluiden hehe. Opa of voorouder reinigt me, omdat ik ziek ben en de conclusie is dat ik een tumor of maagzweer heb die zorgt voor buikpijn en vooral Pulsario oftewel een flinke hartslag in mn buik. Die pulsario klopt wel, dat had ik zelf ook al gemerkt. Maar opa of voorouder zegt ook dat de bliksem in mn hoofd mn nieren heeft beschadigt (niks geen snowboardongeluk) en daardoor krijg ik hoofdpijn. Al met al geen bijzondere spirituele ervaringen of traumaverwerking  maar de volgende dag voel ik me wel lichamelijk gezien een stuk lekkerder en tot op heden heb ik nog geen koppijn of een raar hart gehad.

Ik had eigenlijk gehoopt dat we in een plaatsje zouden belanden waar de mensen, omdat ze nog zo van en met het bos leven, nog respect zouden hebben voor de natuur. Deels is dat ook zo en was het een bijzondere ervaring om dat te zien. Aan de andere kant zie je ook dat de mensen hier niet goed op de hoogde zijn van het destructieve effect van plastic. Ze gooien bijvoorbeeld al het afval overboord, inclusief al het plastic. We gooien het maar op ontwetentheid maar het is niet leuk om te zien. Daarnaast hebben ze ook alleen respect voor wilde en gevaarlijke dieren als de jaguar, dodelijke slangen of spinnen. Katjes en honden krijgen zodra ze dicht genoeg bij iemand in de buurt komen, van jong en oud een rotschop. We hebben geprobeerd uit te leggen hoe we dieren thuis behandelen en volgensmij heeft dat bij de kinderen van Nilo wel wat gedaan maar dit is ook weer triest om te zien.

De boot terug is stroomopwaarts en dus 19 uur. De volgende stop voor ons is Lima en de bus gaat, toevallig, via Chiclayo en Trujilo. een grote 27 uur en tevens onze langste busrit ooit. Bizar trouwens dat je na zo een tijd en toch niet met heel trage snelheid nog niet eens in een ander land bent, laat staan halverwege haha. Het centrum van Lima vind ik echt heel mooi, een van de mooiste tot nu toe, maar het is vanachter het taxiraampje duidelijk te zien dat je snachts beter niet de straat op moet. Ica staat bekent om zijn wijn. Bij Ica heb je ook grote zandduinen waar de toeristen heen gaan om te zandboarden. Wij gaan echter om een andere reden; de woestijn bij ica ligt namelijk vol met fossielen van prehistorisch marine leven. We slapen in een oase tussen de hoge zandduinen en de volgende dag gaan we op zoek naar iemand die ons wil gidsen. We komen terecht bij Nestor, een paleontoloog en diezelfde avond trekken we met hem, zijn zoon Julio, wederom Johan en veel water in zijn oude jeep diep de woestijn in. Van de harde houten plank in de klamme jungle waar het de halve dag hoost naar het zachte zand van een uitgestorven woestijn in de moordende hitte van de eeuwige zon. Pachamama kent grote contrasten.  

We slapen onder de sterrenhemel in de beschutting van een halve maan-duin. Bij de eerste zonnestralen zijn we al op zoek naar fossielen. De temperatuur loopt al snel op naar genadeloos en nergens is een plekje schaduw te vinden. Gelukkig waait het hard, waardoor je naast gezandstraalt ook een beetje verkoelt wordt. Nestor brengt ons eerst naar het walvissen kerkhof. Er liggen wel 6 joekels op een klein gebied. En daartussen vind hij 2 tanden van de Megalodon: de grootste haai en tevens het grootste dier dat ooit in de zee heeft rondgezwommen. De tanden zijn groter dan mijn hand en zo een megalodon kan makkelijk een walvis doormidden bijten. Bizar dat de tanden al 15 miljoen jaar oud zijn.

We zoeken 2 dagen lang naar fossielen en vinden veel, vooral haaien tanden. Er ligen hier ook meteorieten en kristallen en veel botten van andere dieren. Nestor laat ons ook een neus-snuit bot zien van een pterrodactylus: die dinosaurus die kon vliegen. De rest van het skelet ligt nog diep onder het zand. We bezoeken een diepe canyon en uit het niets duikt er een klein riviertje op waar we eindelijk al het verzamelde stof kunnen weg spoelen. Het schoon zijn is niet van lange duur met de steeds sterker wordende wind. De tweede nacht slapen we in een droge rivierbedding en hoe overleef je in de woestijn? Met een blikje tonijn. Het mensenschedel dat we volgende dag vinden had waarschijnlijk geen blikopener meer en dan zie je maar weer hoe fataal een woestijn kan zijn. We zijn blij met onze gids. Terug in Ica mogen we bij Nestor en zijn familie blijven slapen en savonds vieren we de verjaardag van Julio in een wijnproeverij/museum/discotheek. Zelfs Jochem gaat aan de wijn. Vandaag zijn we de hele dag bezig met het leren hoe je fossielen moet restaurenen en vanavond vertrekken we naar Nazca.

De tijd vliegt, over 2 weken moeten we alweer in het vliegtuig stappen. Door dit jungle en woestijnuitstapje moeten we Bolivia en Salar de Uyuni voor een volgende keer bewaren. Maar geen spijt. Dit waren 2 unieke Pachamama ervaringen. Oftewel Moeder Aarde.

P.s. Fotos zijn natuurlijk weer te vinden op de foto site

Daar zijn we weer op het punt om het volgende plaatsje te verlaten maar voordat we dat doen gaan we jullie eerst weer is ff bijtikken!

Na een deprimerende terugkeer in de samenleving leek het bijna of niks ons meer blij kon maken…. en dat is waar. Nee grapje. Wat blijkt nu er zijn geen dag bussen naar Baños(toiletten)beetje rare naam voor een plaatsje maar ok. We moeten dus snachts op weg. Dus na een irritante nachtrit komen we aan in de weer koude bergen(niet zo koud als nl maar toch koud). We pakken een ontbijtje en een koffie en gaan mee met de man die ons gelijk na de bus kwam lastigvallen om naar z´n hotel te gaan. Was een leuk hotelletje. Estelle gaat naar bed en ik ga aan de wandel. Al met al een rustig dagje. De daarop volgende dag gaan we dus naar hetgene wat baños een toilet maakt of betergezegd bathroom we gaan in bad. Baños is zo populair bij toeristen e.d omdat het hete bronnen heeft. een paar in de stad maar dat vonden we net een zwembad dus daar wilden we niet heen. Dus we gingen naar degene een kilometer buiten de stad. Die bleken dus ook net als een zwembad te zijn. Maarrrr erg lekker zo een warm zwembad. We hebben ze allemaal uitgeprobeerd inclui de ijskoude, behalve degene welke ons tochwel erg veel aan het pisbadje bij de nederlandse zwembaden deed lijken. Het was een lekkere ¨verkwikkende¨ duik. S´avonds deed de vulkaan ook nog even z´n truukje en stootte gigantische rookwolken uit. Waarop estelle het natuurlijk nodig vond om mij weer de hele stad door te trekken naar een goed uitzichtspunt buiten de stad. Nou moet ik eerlijk toegeven dat ze daar ook wel gelijk aan had.

De daarop volgende dag hadden we een tourtje naar alle watervallen geboekt en konden we zo ook weer is ff lekker toeristje spelen. Ze hebben allemaal erg mooie watervallen in die omgeving. Nadat we de 1e 2 bezichtigd hadden kwamen we bij een brug waar een touw aangespannen was en je je zo in al het moois onder de brug kon laten buitellen. En ja zo´n kans laat ik me natuurlijk niet ontnemen. Ik zag mensen van de ene brug afspringen en zo aan een touw onder de andere brug door schommellen. Ik vond het toen dus ook een beetje raar dat ik naar de andere brug werd geleid. De vriendelijke meneer had me het pakje al aangetrokken en vond volgens mij dat ie daarmee wel meer dan genoeg z´n werk had gedaan. Hoewel hij me geloof ik ook wel een duwtje had willen geven. Duwtje had ik niet nodig maar ik had ´t wel fijn gevonden als ie me had uitgelegd hoe het in z´n werking zou gaan. Nou kwam ik er gelukkig op de rand staande achter dat het touw aan de andere kant van de brug vastzat en dat ik d.m.v een salto ook onder de brug door zou gaan schommellen. Ik voelde me gelijk weer op m´n gemak. Het is toch altijd fijner als je zelf kunt vaststellen dat het touw daadwerkelijk ergens aan bevestigd is. Het was ook echt fantastisch je krijgt een flinke adrenaline shot en ik was ook gelijk helemaal wakker. Al met al mijn waterval trip was geslaagd. Na onze waterval trip gingen we in het centrum kijken of het carnaval al aan de gang was. Op het feit na dat het wat drukker in de stad was viel er dus helemaal niks van te merken dat er carnaval was. We zijn flink gepikeerd. Na een aantal rondjes door het centrum doen we nog een laatste wanhoops poging. We gaan het aan iemand vragen. Het komt erop neer dat ze nu dus voor de deur van ons hotel staan! Na een paar straten stevig doorwandelen staan we vooraan de stoet. We krijgen een 2 uur durende show van dans muziek en mallootigheid zo een beetje als brazilie maar kleinschaliger. Echt heel leuk ik vond het zo leuk dat ik nadat alles langswas geweest naar het eindpunt wou om het nog een keer te bekijken. Het bleek daar nogal druk te zijn en we hadden ook wel een beetje honger. Tijd om een CAVIA te gaan eten. Wat blijkt nou op feestdagen eten ze hier in Ecuador cavia en wat blijkt nou het is net als Duyvis een beetje vreemd maar wel lekker!? Haha, ja er zit niet veel vlees op en het vet kan ik niet aanraden maar buiten dat het vlees wat er op zit is best goed te doen. Ik zou zeggen slacht die wandelende spelden kussens en doe er wat zinnigs mee. Maarja het schijnt wel een hoop werk voor zo´n kleine maaltijd. En duur dus.

Zo nu is het wel weer tijd om ergens anders heen te gaan. We vertrekken naar Riobamba de plek waar De trein vertrekt. De trein in de zin van dat was ooit de trein die van Quito naar Guyaquil ging maar die door alle landverschuiving zo goed als helemaal is opgeheven. Alleen het stuk van Rio bamba naar aluis of iets dergelijks is nog intact. De route staat beterbekend als ¨the Devils nose¨. Dit omdat de trein op een korte afstand meer dan 1000 meter al zigzaggend langs een steile wand, daalt en buiten dat  je ook nog op het dak mee kan rijden. Helaas de trein gaat pas over 3 dagen. Dus wat doen wij; wij voegen ons toe aan de carnavals geest en gaan vanaf ons balkon mensen natgooien met flessen water. In Ecuador is het met carnaval de gewoonte om een landelijk watergevecht te doen…… in een woord PRACHTIG. Ja dat staat ons wel, aan vooral geniepig van een balkon hahaha. We voorzien ons ook van 2 waterpistolen en voorzien de paserende mensen van een natpak. Jaja de voorzienigheid. Hoedan ook dat maakte een hoop goed van de voorderest nutteloze plaats Riobamba. De volgende bestemming is Cuenca ten eerste omdat we de bus naar Machala hadden gemist en ten tweede omdat het op de world heritage lijst staat(jaja prioriteiten moet je hebben). Normaal gaat het wel goed emt ons om een bus te halen aangezien alles en iedereen in ecuador te laat komt of gaat. Deze keer ging de bus echter op tijd en dus misten we hem. Dit bleek helemaal geen slechte keus het is een heel mooi plaatsje helaas zijn hier geen foto´s van, want dit is de plaats waar ons watergevecht serieuze vormen begon aan te nemen. We voorzien ons nu ook van waterballonen. Onze plannen om naar Ingapirca te gaan wat een echt carnavals plaatsje blijkt te zijn valt ironisch ¨in het water¨. Want je raad het al we missen de bus. Hoe dan ook in Cuenca blijken genoeg vijanden en we hebben nog een prettig dagje van water oorlog. Hoewel wij dit keer de pineut zijn en we van top tot teen nat waren. In de bus hebben we ook nog wat leuke mensen ontmoet en daar besteden we 2 gezellige avonden mee. Maar nu moeten we Cuenca toch echt verruilen voor onze oorspronkelijke bestemming Machala (Arenillas). Dit plaatsje lijkt op zich niet zo heel bijzonder we zijn blij om het enigste hostel te vinden want we hadden toch even onze twijfels of je er wel degelijk kon overnachten.

Vandaag gingen we dus op weg naar de bus, optijd dit keer om naar El Bosque Petrificado te gaan. oftewel het versteende bos. Wat bleek nou zijn we een keertje op tijd is er geen bus. Ja de weg is gebroken. Ja mens doe is normaal wat moet dat nou betekenen de weg is gebroken. Dat betekende dat we in een auto met overdekte laadbak moesten. En na een half uur konden we zien wat dat betekent : de weg is gebroken. Er was gewoon een 10 meter lang en 10 meter diep stuk weg weggeslagen. Dat is toch wel ff een apart gezicht. We moesten er doorheen klouteren en daarna op een zelfde soort voertuig verder naar het bos. Beetje flauw het was helemaal geen bos het lag allemaal op de grond. Maar desondanks is het wel een bijzonder fenomeen. De bomen die door vulkanische as (zoals ik het begreep in het spaans) beinvloed zijn met allerlei mineralen en door rare gebeurternissen onder de aarde verdwenen waar water ze niet kon afbreken zijn ze versteend. Zijn tussen de 60 en 120 miljoen jaar oud (zeg maar dag tegen je bijbel theorieën(sorry voor de gelovige lezers)), dat bedacht ik ineens. Het bos zoals altijd vonden Estelle en ik natuurlijk weer fantastisch en we hebben weer menig dier op de foto gezet. Na een uur wandellen bracht het mannetje dat ons voor 10 dollar heen en weer zou brengen weer terug. Onderweg zag onze gids nog een tortuga oftewel een schildpad, we draaien om en bezichtigen/fotograferen het dier. Terug bij de hoofdweg zet de man ons af en ik betaal hem 20 dollar. En de #*/_-***# begint ineens dat het 10 per persoon was. Na dit incident vertelde estelle mij dat ik tegenwoordig wat sneller boos word. Hoe dan ook hij gaf me wel me geld terug. Vlak voor onze terugkomst laat God nog even zien wat een tropische regenbui inhoud en verandert Machala in mudchala. (Jochem denkt dat we in de stad Machala zitten maar we zitten in Arenillas hehe zo zie je maar weer)

Dag vriendjes en vriendinnetjes dat was het dan alweer, tot de volgende keer maar weer

met estelle en jochemiaan

P.S. als je een beter inpressie wilt van hoe groot de anacondas waren moet je even in het vorige verhaal kijken

En toen was het alweer tijd om ons in beide hemisferen tegelijk te wagen: op latitude 00´00´00 oftewel de evenaar! We zijn er tot nu toe alleen over geweest maar nog niet er op dus dat was zeker wel een bijzondere ervaring. Op de evenaar staat een groot monument en we hebben er traditionele dans gezien en een museum bezocht waar veel proefjes werden gedaan en waar veel te vinden was over de indigenous mensen van ecuador. Zo schijnt het dat je op de evenaar lichter bent, dat het water niet draait en dat je geen schaduw hebt. Dat laatste is maar 2 dagen per jaar. De Amazone in Ecuador wordt de Oriente genoemd en doet niet onder aand de Braziliaanse amazone. In de Oriente wonen nog steeds veel indigenous stammen, waarvan er velen al wat gemoderniseerd zijn door de kolonisten en oprukkende olie-company, maar toch een grote strijd leveren om hun tradities en cultuur te behouden. Maar er zijn ook nog mensen als de Wuaorani of ´free man´ die totaal geen contact willen met buitenstaanders en nog geheel als 200 jaar terug leven: bloot rondlopen en met blaaspijpjes jagen. Pogingen om deze mensen op te zoeken resulteren erin dat je vermoord wordt, want ze willen echt totaal geen contact en zijn ook kanibalen. Vanwee dit feit is besloten om deze menen te beschermen en is het park Yasuni opgericht waar nu nog zo een 3.500 Huaorani leven. Alleen de olie-beluste rijken hebben daar nogal lak aan.   

Wat we verder leerden over de Indigenous is dat de doden vaak in potten worden begraven. In het geval van een gestorven shaman of opperhoofd is het zo dat de nog levende vrouw en kinderen ook mee moeten het graf in. Zij krijgen dan een erg sterk hallucinerend liaan-aftreksel te drinken genaamd Ayahuasca. Verder als er oorlog was werden er ook troffeen verzameld. Zo werdt het hoofd van een gesneuvelde vijand afgehakt en de hoofdhuid inclusief haren van de botten verwijders, vervolgens werdt de hoofdhuid een hele tijd in kokend water gehangen waardoor het kromp. Even volstoppen met stenen en de ogen en mond dichtnaaien en je hebt een mooie troffee voor aan je ketting. Maar even serieus we hebben zo een echt hoofd gezien wat maar zo groot is als een tennisbal: bizar. En jullie hebben vast wel van die griezelverhalen gehoord over dat je in bepaalde rivieren, als je gaat zwemmen, niet in het water mag plassen vanwege een diertje dat dan graag op bezoek komt in je lichaam. Nou de enige echte pisbuis-vis hebben we ook gezien. Schijnt heeel pijnlijk te zijn en vrij moeilijk te verwijderen. de opzet van het museum is ook erg mooi en er vlogen heel veel colibri´s rond. Zeker een aanrader als je een keer naar Ecuador gaat.

De volgende dag hebben we kennis gemaakt met de Andes Altitude en zijn we van 00´00´00 naar 4.100 meter gegaan. Met de teleferique kan je vanaf quito een vulkaan op van deze hoogte waar je een mooi maar draaierig en benauwd uitzicht hebt over Quito en omgeving. De volgende dag nemen we de bus naar Lao Agrio en zien we ontelbaar veel watervallen  en een rivier die steeds breder en breder word. Het cloudforest veranderd langzaam aan in jungle. Lago Agrio is een olie-shithole vlakbij de grens van Colombia. Maar vanaf hier gaan we de jungle in. Er woont een mengeling  van mensen: veel colombianen, veel mixjes en veel negeroiden. Jochem ziet een vrouw en zegt: ´O die zou wel eens een tweeling kunnen krijgen´. Maar dan loopt ze door. ´O van achter zou ze ook wel eens een tweeling kunnen krijgen´.

De dag erop gaan we dan eindelijk op Anaconda jacht. Eerst moeten we nog 3 uur met een bus en onderweg is de destructiviteit onder de noemer mens enorm aanwezig. ´The Company´heeft een ellenlange olieleiding die we al buiten Quito zagen beginnen en er is heel veel jungle weggekapt. Maar bij Cuyabeno, waar het NP begint worden we alweer blij. We moeten nog 1,5 uur met een bootje naar de Lodge. Lodge klinkt wel erg luxe voor een plek zonder electriciteit en dus kaarslicht en koud water: heerlijk. We zijn de eerste 4 dagen maar met zn vieren, met een ouder italiaans echtpaar. Na 4 dagen zijn we blij met de 2 amerikanen die alle vooroordelen over amerikanen van de tafel vegen. Een is dierenarts en weet ons een hoop interessants te vertellen. Cuyabeno Reserve is primair regenwoud en vergeleken met de rest van de Oriente beter toegankelijk en dus ook meer toeristischer. Maar aan de andere kant heeft de olie-maatschappij zich nog steeds geen toegang weten te verschaffen tot dit park. Ik was een beetje bang dat er door de vele toeristen, weinig te zien zou zijn. Maar we waren maar met zn 4en in een lodge voor 35 en we hebben zoveel dieren gezien dat ik ze niet eens allemaal kan opnoemen. Toch ga ik een poging wagen voor de meest bijzondere.

Om te beginnen is de missie en droom van Jochem geslaagd. De Anaconda is de grootste slang ter wereld. We zagen al snel een Anaconda, maar we zagen maar een heel klein stukje want hij had zich verscholen in een holle boom en aangezien de gids zei dat je hem wel aan kon raken moest Jochem natuurlijk even de slang aaien.  Elke keer als we erop uit gingen, gingen we kijken of de Anaconda al naar buiten was gekomen om zich op te warmen in de zon, maar daar had hij geen zin in. Het begon erop te lijken dat we alleen dat kleine stukje anaconda-huid zouden gaan zien. Maar na afloop van de trip hebben we 4 Anaconda´s gezien, waarvan 2 babys en 2 van 6 meter lang (een baby anaconda is al 2 meter)! Ten tweede hebben we een luiaard gezien, die maar 2 keer per maand uit de boom komt: om te drinken en om te poepen. Hij was helemaal opgerolt tot een pluizig bolletje dus niet erg herkenbaar maar wel tof. We hebben de roze, blinde Amazone dolfijn gezien. We hebben veel papegaaiensoorten gezien waarvan een hele grote blauw gele. Toecans, kingfishers, kikkers, een kaaimannest, rarespinnen, vlinders in alle kleuren van de regenboog.

6 verschillende apensoorten waaronder de zeldzame, kleinste aap ter wereld het pygmee aapje. We hebben het nachtdiertje gezien. Een tree boa contstrictor, heeel veel rare insecten waaronder de grootste mier ter wered: de bullet ant. En we hebben veel activiteiten gedaan. Tijdens een wandeling vertoonde een vogel wel heel raar gedrag: hij volgde ons op schouderhoogte vloog hij van boom naar boom. Als we even stil stonden kwam hij op ons zitten en begon onze kleren te pikken, heel bizar. We hebben op piranha´s gevist. We hebben gezwommen in het grote meer tussen de piranha´s, anacondas, kaaimannen en pisbuis-visjes. de 1e of 2e avond waren er drie bootjes met Indigenous op het meer naar iets aan het zoeken. Es lag lekker te dobberen tot ze hoorde dat ze opzoek waren naar een man die dronken was gaan zwemmen maar na in het water te zijn geprongen niet meer boven was gekomen. Toen zat Es weer heel snel in de boot. Thuis in de lodge liep Es even naar de kamer om wat te pakken. 2 seconden later loopt ze terug en gaat ze bijna op een mega-tarantula staan. Jochem wil alles aanraken en vasthouden (zie foto´s). Ook op de laatste dag vertelt de gids jochem dat ie wel met hem een kaaiman wil gaan vangen we vragen ons nog af; maakt ie nou een grapje of niet. Dat bleek niet het geval te zijn. Hij keek wel een beetje vreemd op dat Jochem ook daadwerkelijk met hem uit de boot sprong; ´ik had niet verwacht dat je ook echt het water in zou gaan´. Helaas is het niet gelukt om een kaaiman te pakken te krijgen, maar wel een Tree Boa Constrictor. Estelle probeerde hem nog over te pakken, maar hij glipte weg en begon zijn bek te openen. Waarop de gids zei: ´Pasop hij gaat je bijten´ en Estelle hem snel losliet waardoor Joch en de gids makkelijk gebeten konden worden hahaha. Achteraf schaamde ze zich wel.

Bij een tochtje door de jungle liet onze gids Jeiro ons ook allerlei medicinale planten zien: een latex boom die werkt tegen diaree die we geproefd hebben, een boom met een hele ranzige smaak dat bleek dus de aspirine boom te zijn aha vandaar die ranzige smaak. En ja hoor jochem mocht ook z´n hand nog op een mierennest stoppen. Waarna hij ze allemaal systematisch moest vermoorden (beetje tegenvaller). Wat bleek nou, deze mieren bezaten een stof die muskieten afweert. Een andere boom met mieren die je kunt opeten. Waren erg lekker een beetje een limoen smaak. En nog veel meer interresante weetjes. Kijk voor de pleasure boom maar naar de foto´s. Deze niet uitgeprobeerd overigens.

We bezoeken een 800 jaar oude Ceiba boom: GIGANTISCH. We bezoeken een community en maken daar cassave pannekoek. We bezoeken een Shaman, bij wie je als buitenstaander nog echt in de leer kan. Hij reinigd me van slechte energien. Had ik wel even nodig met dat rare hart. Even voor de geinteresseerden, het is ook mogelijk om bij de Shaman behandelingen te krijgen en Ayahuasca uit te proberen (koen volker hihihi). Al met al hebben we een supersuper tijd gehad, 5 dagen zon waar het normaal gesproken zou moeten gieten, en missen we de rust en schoonheid van de jungle nu alweer. We overwegen om niet toch een langere trip door de amazone te maken want het is verslaaavend. Misschien de 3 weken durende trip door de amazone naar Peru. Maar voorlopig gaan we eerst relaxen in de heetwaterbronenn van Baños.

(Veel) foto´s zijn weer te vinden onder de link,

Hasta la Vista Baby

Jawel, deze keer zijn we niet zoals voorheen weer over de evenaar, nee deze keer zitten we er zowat op. Eergister hebben we het Maya-rijk verruild voor het Inca-rijk. En het heeft even geduurd maar we zijn eindelijk beland in het oorspronkelijke reisdoel; Zuid-Amerika. Maar allereerst iedereen bedankt voor de lieve reacties op het vorige verhaal! Helaas hebben we nog steeds wel veel zin in thuis, dus hebben we toch besloten om over 2 maanden voor de laatste keer in het vlieguig te stappen. We doen niet zo veel mogelijk van dit continetn, wat we oorspronkelijk wilden, maar beperken ons tot Ecuador, Peru en misschien Bolivia.

Maar even terug naar de dag van m´n verjaardag, waar ik door jochem werdt verrast met een taart vol me kaarsjes en allemaal kadootjes! S´middags gingen we paardrijden op de uitlopers van de Agua vulkaan. De man van de stal was een gekke, engelse ´gentlemen´ die vroeger nog mee heeft gedaan aan de vossenjacht en een sjieke engelse rijstijl en bijbehorend pak had. Op die vossenjacht na een hoop lol met hem gehad. Ik was een beetje bang voor Jochem, want die vind dat hij altijd overal erg goed in is, als hij het pas een paar keer heeft gedaan. Door zijn gewicht kon hij niet op een klein, mak ponytje, maar op de slecht-getrainde gestoorde knol die ze pas net hadden. Jochem wilde geen cap op, maar toch maar gedaan en achteraf bleek dat ook wel zo veilig. Dat paard van Jochem kon alleen maar in zn vooruit en in zn achertuit en wist dus niet wat stilstaan was haha. En in galop en draf leek het net een dronken tor die alle kanten op slingert (in het prikkeldraad). Wel lachen. We hadden een mooi uitzicht over antigua en de vulkanen, reden langs akkres vol met wilde bloemen en mooie bomen. En hebben lekker hard gegallopeerd.

De volgende dag was het weer tijd voor de vele werkwoorden waar ik al de hele week mee dood werdt gegooid. Van praten kwam weinig met de lerares die ik had. Behalve dan alle werkwoordsvormen die ik op moest dreunen uit het boek. De volgende dag was ik (dus) ziek. Nee ik was echt ziek. Maargoed, ik lag in mn bedje en dat begon flink te schudden. Bleek dat er een aardbeving was. Heel gewoon hier in een stad die al een paar keer is verwoest door de op elkaar drukkende platen waarop het gebouwd is. De dag erop kreeg ik een nieuwe leraar die meteen lekker met me begon te praten en waar ik niet alleen veel spaans van heb geleerd maar ook veel over de cultuur en de problemen van Guatemala. Zo is het wereldwijd wel bekend dat Guatemala een arm land is waar de regering én politie zo corrupt is als het maar kan. Maar ik wist niet dat er zoveel moorden worden gepleegd, op vrouwen vooral. Mijn leraar legde dat uit als het machoisme. Veel mannen zijn alcoholiosten en snel jaloers en mishandelen hun vrouw wat vaak uit de hand loopt. Ook worden veel busschaufeurs vermoord er is er veel drugscriminaliteit. Het aparte is dat je er als toerist niet veel van ziet, behalve de over gewapende bewaking.

Daarnaast is Guatemala erg gelovig en is het uit ten boze dat je zonder getrouwd te zijn een kind krijgt. Of dat je al 3,5 jaar een relatie hebt zonder te trouwen. Het is heel normaal om als 18 jarige al een paar kinderen te hebben. De meeste mensen proberen 2 baantjes te hebben. De reden daarvoor kreeg ik ook te horen. Een leraar verdient per dag 80 quetzales, dat is zo een 8 euro!!

De middagen en avonden brengen we door met activiteiten van school: zelf tortillia´s maken, fietstochten, films over de cultuur van guatemala. En het salsadansen hebben we ook wel te pakken. We doen steeds mee aan de gratis les en hebben nog 2 privelessen erbij geboekt. Ik ben nu al van plan om het thuis ook te gaan doen want tadada het doet niet zon pijn aan mn knie.

 Na 4 weken in Antigua was het weer tijd om door te gaan. Apart hoe snel je een taal kan leren, we verstaan al zo veel meer dan aan het begin van de 2 weken spaanse les! Het is me al eerder opgevallen dat hoelanger je op een plek blijft, hoe beter je het leert kennen en begrijpen en hoe moeilijker het weer is om er weg te gaan. Klinkt misschien logisch, maar zo is het niet. Na een maand in dat ene oude stadje op de wereld heb ik toch het idee dat ik het leven daar een stuk beter begrijp. Zeker een plekje waar ik nog wel eens terug wil komen. Maar misschien komt dat ook door onze lieve gastfamilie. Chicky, hoofd van het gezin woont met 2 dochters en hun espoza´s oftewel mannen/vrienden. Jenny de jongste heeft een zoontje Diego van 1 jaar en Lisa de middelste heeft 2 kinderen. Sophia van 5 echt een schat van een kind, zou ik zo mee willen nemen, en Rodrigo van 2. Best druk in huis dus met zoveel mensen en dan hebben we ook nog Catharina de Canadese student. Ja we komen hier echt vooral Canadezen en Amerikanen tegen, wat dat betreft ook weer anders dan de mede-reizigers in Azie of Australie. En de buren zijn de andere dochter van Chicky met haar 3 dochters en zoon hahaha. Al met al een gezellige boel. Chicky is zo weg van Jochem´s brutale mond dat ze er best wel moeite mee heeft als we weer weggaan.

Gister zijn we naar Quito gevlogen, de hoofdstad van Ecuador. Tijdens het opstijgen bij Guatemala zagen we toen we boven de wolken kwamen zo 8 topjes van vulkanen op een rij. de vlucht was lang en omslachtig. Het vliegtuig zat maar half vol; vandaar dat de tickets zo duur zijn. We vlogen eerst op Lima, Peru waarbij ik nogal gestresst was om op tijd te komen en Jochem daar nogal geirriteerd over deed. Als we dan op het punt staan om het vliegtuig in te gaan blijkt Meneer zijn boardingpass kwijt te zijn…grrrr. Dan komen we aan op Lima en zien we ineens dat we pas om tien voor tien moeten boarden voor de volgende vlucht, inplaats van tien voor 9 wat het was toen we aankwamen. Dus nog maar even rustig een biertje gedronken en toen moesten we weer rennen, want die tien voor tien was de vertrektijd haha. Nat al die tijd valt er nog steeds wat voor ons te leren.

Quito ligt dus op 2850 meter. Ondanks dat we niet vanaf zeeniveau komen heb ik best last van de hoogte: heel snel buiten adem en druk op me hoofd. We doen het de eerste dag dan ook rustig aan. We slapen in de old town en gelukkig niet in het toeristische mariscal waar we vanmiddag door zijn gelopen. Het eerste wat opvalt is dat het hier een stukje rijker is, maar niet minder gevaarlijk. Overal wordt je wel gewaarschuwt van ga niet naar die buurt, pas op voor pickpockets en ga na het donker niet meer de straat op. We vinden het opzich nog wel meevalleb. Alhoewel we gister rustig over straat liepen en er een agressiece vrouw onder het bloed staat. En vanmiddag zitten we rustig op een druk plein en slaat een vrouw een politie die meteen maar pepperspray in haar ogen spuit. Vlak voor ons neus dus. Binnen mum van tijd is het hele plein verzameld rondom ons. Met zn allen tegen de politie haha. De mensen hebben hier ook echt niks meer weg van de Mayas. Incas dus.

We bezoeken en beklimmen de mooie Basillica del Voto nacinal. Ik ben toch in aardig wat kerken en kathedralen geweest maar heb er nog nooit een helemaal mogen beklimmen. De hoge torens tot echt in het puntje waar jochem vrolijk de bellen laat bellen en even later door een gat in het dak op het randje gaat staan. En je kon zelf helemaal over het dak van de kerk lopen tot weer een andere toren. Verder wandelen we door de oude stad. Ook nog even de compaña de Jezus, een andere kerk bezoht, die van binnen van top tot teen is bekleed met goud, heel bizar en best mooi versierd. Dat was het voorlopig weer even.

Adios Amigos Hasta Luego

Kiekeboe, daar zijn we weer. Er zijn (ongemerkt) alweer een aantal weken verstreken sinds ons laatste verhaal, dus we beginnen maar waar we gebleven waren.

Nadat Jochem-aap zich heeft omgetoverd tot advanced-duiker besteden we nog een paar dagen op het Hondurese eiland Roatan.  

Daar gaan ze dan Estelle, Wil en Jochem. Op de scooter het eiland Roatan rond. Rob ziet ze nog weg schieten en denkt bij zichzelf had ik nou mee moeten gaan 3 van die idioten op scooters en de 2 gevaarlijkste zitten achter het stuur?! Naja het zal wel los lopen. Wil reed voorop en Jochem besloot achter te blijven om te voorkomen dat hij te hard zou gaan rijden(een karakter trek die zich niet al te vaak vertoont bij hem…….voorzichtigheid). Estelle was hier uiteraard aangenaam door verast. Wist zij veel dat Wil niet voor nix Hazewindus heet. Ondanks dat alles bleek het een mooi ritje om het eiland te worden, de zon scheen de auto´s hielden rekening met de toeristen en de scooter bleef intact. Ze waren aangenaam verast door de mooie uitzichten en door het grote aantal Leguanen dat bij de Leguanen boerderij gewoon losliep. Wat een joekels het lijken net dinosauriers, er zijn dan ook menig plaatje geschoten. Die u op de volgende pagina kunt bezichtigen. Zij moesten nog wel een beetje voort maken aangezien jochem met zijn charme nog een gratis nachtduik had gekregen. Een Nachtduik waarbij hij wederom werd verbaasd door het prachtige natuurschoon.

Na Roatan gaat het Jolige viertal op zoek naar een wat rustigerre omgeving. Zij vinden (na een menigtal bussen) een bierkwekerij in Pina Blanca bij  Lago Yojan, een groot meer omringt door bergen waar veel vogelsoorten zitten.. Het verbaasde me niet dat het viertal zich hier wel op z’n gemak voelde. Ondanks een waarschijnlijk uit Engeland verjaagde vogel maniak, een amerikaan op stelten en een amerikaanse eigenaar die op zich voor een amerikaan wel meevalt. Na even flink bij te hebben gegeten, wordt er weer intensief geklaviejast. De volgende dag gaat het viertal weer op pad. Het wordt roeien op Lago Yojan. Jochem maakt een start met het roeien. Met peddels die meer lijken op grote eetlepels en touwtjes die de lepels bij de boot moeten houden. Rob toont zich nog een taaie 50er door lachend 2 keer zoveel als Jochem te roeien. De dames roeien wel, maar voelen zich niet echt geroepen om deel te nemen aan deze machtsstrijd. En Jochem merkt dat ie zich toch flink heeft verkeken op de taaiheid van z’n toch bijna bejaarde vader(helaas waren er geen gezichtjes met tongen beschikbaar in ‘t script). Toen ze een flink stuk geroeid hadden en even uit de schroeiende zon wilden ontsnappen, zagen ze een mooi stukje land. Jochem springt soepel op een rots om de boot vast te binden. Wil denkt ook even soepel op de rots te springen wat helaas niet helemaal goed afloopt. De rots blijkt glad en ze glijd met een voet weg en beland tussen wal en schip. Jochem springt ten hulp en grijpt snel haar arm. Wat het alleen maar erger maakt aangezien ze nu nog maar een hand heeft om haar evenwicht te bewaren. Ze glijd nog verder weg en licht evenlater als een gestrande walvis op de rots ( Tot grote hilariteit van de in de boot achtergebleven inzittenden). Wat nog een geluk bij een ongeluk is aangezien ze zo niet verder het water in kon. (er zijn bij deze scenes geen onschuldige dieren verwond of omgekomen)  

Na een ontspannende inspannende dag vervallen ze weer in dezelfde routine er wordt weer gegeten gedronken en geklaverjast. Aangezien het een nogal donker terras was, hadden we kaarsen nodig om onze kaarten te zien. Rob gaat snel een nieuwe kaars halen wanneer hij bijna op is, en zegt vrolijk tegen de diensdoende dame ” hallo kaars” . Wil springt later nog bij door ze een prettige avond te wensen “ Bonne natte”.

Vervolgens wordt er via Copan naar Antigua, Guatemala gebust. In Copan gaat het viertal s’ochtends nog op rooftocht om een lekker ontbijtje te scoren en scoort. Ze vinden een van de weinige plekken op het continent waar ze echte hollandse kaas aanbieden. Zowel goudse kaas als komijnen kaas en zelfs hagelslag toe. Dit Koningsmaal wordt snel verorbert en ze gaan al gauw weer op weg. Met een busje met een verwarde Amerikaan, Een Guatamalees met ambities voor clown en 2 stevige Zwitsers. 

De rit gaat steeds meer slingerend en bergop. Antigua is de voormalige hoofdstad van Guatemala, maar de hoofdstad is verplaatst nadat Antigua door aardbevingen flink verwoest is. Hierdoor is het een mooi stadje gebleven, met ‘cobblestone’ straatjes en gekleurde ouwe gebouwen en veel kerk-ruines, een leuke markt en omringd door de navels van de wereld.

In Antigua wordt een uitstapje naar Lago Atitlan gepland. Een groot, en hoog meer ontstaan door een gigantische vulkaanuitbarsting ,waarvan de brokstukken tot Florida gespuwd werden. Daarvoor hadden Wil en Jochem toch nog fftjes een verjaardag gepland voor Rob en Estelle. Er wordt een mega taart aangesjouwd die aan gebrek aan eetlust moet worden verdeeld onder de hostel staf en de buren van het hostel 5 (indigenous) kinderen(met van die prachtige kledij). Waarbij jochem nog gevaarlijke stunts uithaald door over het trapgat te klimmen om de taart te bezorgen. (en Estelle en Rob verwend worden met hele leuke kados) De dag erna wordt het meer bezocht. Helaas had de shop-lust de overhand en het viertal, vooral de ouders, hebben een groot deel van de markt tot de hunne gemaakt. Het meer bleek erg mooi te zijn en vooral de zonsondergang was adembenemend.

De 2e dag werdt de terugtocht ingezet en moesten ze er na een nachtje slapen toch echt aan geloven: het overwinnen van de actieve Pacaya vulkaan. Niet geheel ongevaarlijk en zwaaaar met grote Z. De dames hadden om hun krachten te sparen het 1e stuk zich laten helpen door 1pk. Maar bij het laatste stuk moesten ook zij er toch echt aan geloven. Ironisch genoeg was dat natuurlijk het steilste en moeilijkste stuk. Door meterdikgruis naar boven zwoegen, waarbij je 1 stap zet en er 2 terug zakt. Ook niet geheel ongevaarlijk aangezien er zo af en toe brokken roodgloeiend lava naar beneden kwamen donderen.Maar door elkaar te helpen zijn ze toch allemaal redelijk intact boven gekomen(zij het hier en daar met wat minder adem dan gewoonlijk). MAAAR het resultaat mocht er wezen.  Een super zonsondergang met 3 vulkanen op de achtergrond: Agua, …Tenango en Fuego die flinke rookwolken uitstoot en natuurlijk stromend Lava!! Het plateau bleek vergeven van de stromende lava en was dan ook een indrukwekkend tafereel. Rob liet wederom z’n onstuitbare moed gelden door, zonder pardon, zich op gevaarlijk dunne platen netgedroogde lava te begeven. En reageerde verbaasd toen Jochem zei: ik vind het toch maar een beetje eng hoor. Desal nietemin kon hij het niet weerstaan om toch een foto met de lava op de achtergrond te nemen. Waarna hij zich haastig weer terugtrok op het veilige deel van de vulkaan. Echt een supertof-gevoel om dat van zo dicht bij te zien, en te voelen. Ee loopt eigenlijk over lava wat net de dag ervoor gestold is, wetende dat daaronder een heel lavaveld-stroomt. De hitte komt je door de spleten tegemoet walmen en kan je schoenen smelten. Heftig! De terugweg door het donker ging makkelijker als gedacht. .  Nadat ze ook nog mochten genieten van een fantastische zonsondergang zette het viertal de terugtocht in. En met een voldaan gevoel keerden zij op huis aan.   

 De volgende dag is het tijd voor afscheid Wil bedenkt zich nog bijna om toch lekker in Centraal Cmerika te blijven. Maar voelt toch de Nederlandse kou een beetje trekken. Wat het was weet zij zelf nog steeds niet maar iets heeft haar teruggedreven naar het land van de kaas, wiet en voetballers. We hebben zoveel gezien in die 4 weken en het is boven verwachting goed gegaan. De 2 wackys hebben dan ook flink last van ontwenningsverschijnselen.

Na de ouders het vliegtuig in te hebben geleid keren de Wacky’s terug naar het normale leven. Geen dure dinners meer geen dure hotels meer. Ze voelen zich verward en vooral Jochem voelt ook de kaas en het vertrouwde Nederlandse leven aan hem trekken. Het verwarrende, is hij weet niet zeker wat nu hedentendaags meer vertrouwd is. Maar na een paar dagen is het 2tal al gewend en hebben ze er weer plezier in. Na nog een aantal dagen is het zover eindelijk een vriend die zich bereid voelde om zich op te offeren. Hij heeft zich ook een maand gewaagd in de gevaarlijke landen van Centraal amerika. En kwam de Wacky’s bezoeken. Ook Rene en Ellen bleken waardige medestaanders in de avonturen van de Wacky’s en ook zij hebben zich ritueel opgeofferd en zich aangesloten bij de WackyKlaverjasClub. Er wordt gedronken gelachen gegeten en gebruld. Er wordt een dag op de markt rondgestruind. Waarna er kennis wordt gemaakt met Flor de Conjo een enigzins verbasterde versie van een Nigarueese Rum. Jochem heeft dan ook zwaar s’ochtends en maakt iedereen het leven zuur met z’n ochtendhumeur.

Er wordt wederom de Pacaya beklommen. De vulkaan doet helaas niet weer het zelfde trucje en blijkt een beetje doodgebloed. Het lava is nu alleen nog maar tussen spleten te bezichtigen. Dit mag de pret natuurlijk niet drukken want het is en blijft een indrukwekkende belevenis. Er wordt door de 2 inval Wacky’s weer een dag op de markt besteed wat Estelle en Jochem toch een beetje te gortig wordt en zij doen het een dagje rustig aan, op het eind van de dag spannen de wacky’s zich nog even flink in en gaan aan de Salsa en Merenque. Jochem is lang niet ontevreden. Estelle ook niet want die moet zich inhouden om niet om te vallen van het lachen om Jochem. Hoe dan ook ze amuseren is en komen helemaal opgefrisst terug voor nog een laatste avond flor de conjo (oorspronkelijk flor de canja). 

De dag erna hebben de invallers een mooi plan ontwikkeld er wordt een trip ondernomen naar Monte Rico. Een mooi plaatsje dat gelegen is aan de kust en zijdelings wordt opgeschoond door een wonderschoon mangrove bos. Waar eerst een uurtje doorheen wordt gepaald, en veel gigantische witte reigers worden aanschouwd. En de volslagen achtelijk uitziende vis “ de modderkruiper”. Daarna gaan ze op jacht en vinden ze een centrum waar Kaaimannen, leguaanen en Schilpadden worden gekweekt (om het aantal in de natuur te vergroten). Wat erg Cool was. Zeker omdat we ook mochten helpen met het uitgraven van net uit het ei gekomen schildpades die later die avond werden vrijgezet. Er werdt gezwommen in de intense golven die op het zwarte vulkaanzand beukten.  En gerold en gekoppeltje duikelt en andere stunten uitgehaald. Na deze mooie laatste dag met de “invallers”  moet er weer afscheid worden genomen.

Voor ons is het weer eens tijd om achter de schoolbanken te kruipen. We volgen Spaanse les! We slapen bij een Guatemalese familie en onze moeder Lesbia oftewel Chicky is een schat van een mens, heel geduldig en helpt ons met spaans en een goeie kok. De eerste paar lessen zijn we vooral met werkwoorden bezig, maar we merken al snel dat we steeds meer verstaan. Jochem gaat qua praten (natuurlijk) als een trein. En babbelt tegen iedereen aan die zo stom is even aandacht aan hem te geven.

Pacaya is nu gestopt met Lava-uitstoten maar Fuego, de vulkaan die voorheen alleen rookte gaf gisternacht een harde knal en is nu begonnen lava uit te stoten, wat snachts een superplaatje is.

Al met al vermaken we ons nog steeds goed en is Estelle morgen jarig. Dan gaan we een paardrijtocht doen. En toen was het enigzins lange verhaaltje weer uit. Tot de Volgende keer maar weer. oogjes toe en slaap zacht.

P.s. Filmpjes met stromend lava komen op de site

Daar zijn we weer al weer in de derde jaartelling van onze reis. Inderdaad we zijn al 2007, 2008 en nu ook nog 2009 aan het reizen. Aardig gek. En inderdaad word ik er zelf ook aardig gek van niet van het reizen maar van alle dingen die er bij komen kijken. Helaas voor de mensen die ons terug missen, niet genoeg om al terug te komen.

Maar nu even terug naar waar we gebleven waren….. Flores! In Flores hebben we nadat we de computer verlaten hadden met laatst ontworpen stukje, Zijn we de volgende dag op pad gegaan naar Tikal die bekend staat als een van de meest indrukwekkende Maya ruines. Must see dus. Na op te zijn gestaan ver voordat de zon opkwam. Het busje in te springen een stukje met het redelijk krappe busje in een nog veel kleiner nog krapper busje de rest af te hebben gelegd kwamen we aan. Nog voor we goed en wel het park in zijn zien we een  beest haha hij zag er best wel cool uit het was een soort van miereneter achtige zie foto’s. Ik zal nu meteen estelle commanderen om hem op de fotosite te zetten. Nog iets verder zien we gelijk een spider-monkey. We nemen nog een paadje naar opzij om op zoek te gaan naar andere diertjes en al snel zien we een specht heel dichtbij zitten, ideaal voor een foto (ook voor die zal ik estelle even commanderen). De trip door Tikal werd al gauw regenachtig en we hebben onszelf dus ook snel (als regenzieke hollanders) van poncho’s voorzien. Het waren erg indrukwekkende bouwwerken, Ik geloof dat ze ook piramides worden genoemd. Op degene van 60m had je dan ook een fantastisch uitzicht. Nou vergeet ik bijna het meest belangrijke event; we hebben de Streep Loze Jaguar gezien!!!!!!! (zie fotos)

Na een 8 uur lange dag door het park van Tikal besloten we om de volgende dag onszelf naar Belize te verplaatsen. Jah man. Een aangename afwisseling op de lationo’s die Creolen. Na een lange busrit kwamen we aan in Belize city (erg origineel vind ik ‘t niet, guatamala en mexico zijn natuurlijk geen haar beter). Na een snelle overdenking  besluiten wij net als veel hollandse medereizigers ook naar een van de eilanden te gaan. Caye Caulker uitgesproken als key kalker. We moesten ff zoeken maar na een half uurtje hebben we 2 mooie hutjes aan ‘t strand voor onszelf veroverd aan ‘t strand met uitzicht op de zee, ja voor minder komen mijn ouders hun bed natuurlijk niet uit. Ja wat moet je ook met zo’n zoon. We hebben s’avonds niet veel meer ondernomen.

Volgende dag huren we een paar fietsen en een Tandem voor estelle en mij. Ik weet niet of estelle het achteraf leuk vond aangezien ik haar er steeds vals van beschuldigde dat ze volgensmij niet aan het trappen was?! Bij een korte stop bij de mangrove een kleine 100m voor een huis komt er een vrouw naar buiten rennen terwijl ik naar het water loop, roepend; NOOOOO WE HAVE CROCODILLES!!. Beetje overdreven als je het mij vraagt, bedoel het waren er maar 2.  Hoe dan ook we zijn lekker aan het fietsen geweest en ook nog ff gesnorkeld waarbij estelle en ik een stingray zagen oftewel stekelrog. S’avonds, Kerstavond hebben we heerlijk gegeten bij een nogal “chique” tent. Verder lekkere reggae muziek op het eilandje waar iedereen heel relaxed JAh man roept.

1e Kerstdag zijn we met een snorkeltripje geweest, zelfs m’n moeder zo gek gekregen om mee te gaan. Heb er wel nog een stuk over het rif moeten slepen omdat de tourleider en mensen gewoon maar door bleven zwemmen en ze het een beetje eng vond zo vlak boven al het koraal. Al met al heeft ze zich kranig geweerd en er nog van weten te genieten ook er werden ook nog een hele school stingray’s gelokt met visjes wat ook wel erg kickuh was. De volgende dag nog een beetje gerelaxed.

 We gaan terug met de boot naar Belize city waarbij de boot pech kreeg en er een andere boot werd gestuurd om iedereen op te halen. De 1e boot die kwam kon helaas niet veel mensen hebben, dus wij wachten op de 2e. De 2e die kwam die leek na fftjes varen ook nog is pech te krijgen maar voer gelukkig al snel weer. Ik hoorde later via estelle dat er waarschijnlijk een Barracuda tussen de schroef was gekomen. Op de vaste wal pakken we de bus richting placencia. Tijdens de bus richting krijgt m’n moeder een ingeving laten we in Dangringa stoppen om de Garifuna te ervaren. Een oorspronkelijk africaanse volkerengroep die langs de kusten van belize en honduras leefden, van de zee leefden. Helaas was daar weinig van te vinden een was het nogal een onguur stadje.

De volgende dag gaan we op weg de jungle in (het enigste jaguar-np ter wereld) helaas viel dat ook nogal tegen we zien alleen maar vogels en ik zie nog net een eekhoorn, maar geen Jaguars geen miereneters geen zoogdieren verder dus. Beetje teleurstelling dus, we zien meer duren op een heel drukke toeristische trekpleister, we besluiten de 2e nacht te cancelen en door te steken naar Honduras. We Nemen de Taxi de jungle uit en bijna gelijk staat de bus klaar dus s’avonds zitten we al in Placencia, Belizw. Estelle belt Yvonne nog voor d’r verjaardag. Dus hier nog een beetje verlaat ook al geloof ik dat je me wel hebt horen zingen, gefeliciteerd met je verjaardag. Volgend jaar zijn we er gewoon weer bij hoor! S’ochtends gaan we op de boot naar Honduras, 15minuten na het vetrek moeten we nog 1,5 uur wachten in de haven voor onze paspoorten gecontroleerd zijn. En dan gaan we echt op weg na een slopende reis van boot taxi busjes en ook nog bagage verliezend komen we (met een stonede estelle van de zeeziekte pil, wil merkte niet zoveel) aan in La Ceiba. De plaats vanwaar we onze boot naar de isla’s de bahia (bay islands)gaan pakken.

De nederlandse jongen waarvan de bagage(van z’n vriendin) van het busje was afgevallen, die gaat nog ff flink ruzie staan maken met de chauffeur. Het was nogal een balletje en stond later te pochen dat ie datsoort dingen(vechten) niet meer doet. Ik ga ervan uit dat ie toen ie jonger was vaak in elkaar is geslagen haha. Maar iig s’avonds gingen we “uit” eten wat dus ook echt uit eten was. We zaten te eten bij een stalletje op een oude spoorbaan. Hele leuke mensen trouwens waarvan een man die met ons zat te praten opeens weg was. Waarop ie later terugkwam met 3 “mariachi” (muzikanten zie desperado) die nog een hele tijd voor ons hebben gespeeld, echt geweldig! Interessante gesprekken ehad met hem over dat de mensen hier ons ‘respecteren’ omdat we rijk zijn en zich ondergeschikt voelen. Daar balen wij van want zo willen we niet dat ze ons zien, maarja de warheid blijft de waarheid, we zijn rijke witten.

Oudejaarsdag, we gaan met de Ferry naar Roatan. Nog voor we de haven uit zijn zien we al een dolfijn, wat een mooie dieren zijn dat toch. Als we Roatan in zicht krijgen zien we al wat een mooi eiland het is. We zien ook dat anderen dat ook vinden want er ligt een gigantisch cruise schip voor. Eenmaal gearriveerd op het eiland duurt het nog een uur voor we slaapruimte hebben aaargh. Daarna gaan we op verkenning. Estelle gaat ff lekker op bed liggen want die voelt zich niet helemaal top. Ik vind een duikschool en we drinken een biertje. We gaan tamelijk laat nog wat eten, eten heerlijke kip en gaan ons dan klaarmaken om ons het nieuwe jaar in te zingen. We wensen elkaar dan ook een voorspoedig nieuw jaar toe in een Karaoke bar. Later komen we ook nog tot mijn blijdschap terecht bij een tent die Drum n Bass draait. Goed begin dus. De volgende dag schaffen Estelle en ik onszelf een goeie mooie(dure) snorkel aan en gaan snorkellen estelle wil al snel terug vind het maar diep. Ik zie nog een eagle ray wauw die zijn egt mooi.

En ik regel mijn advance open water course. Ja mooi dan kun je gelijk vanavond beginnen nachtduik …..Okee? Vanaf toen tot nu ben ik dus eigenlijk 2,5 dag vooral met duiken bezig geweest. Wel super hoor ben een wrak gepenetreerd op 30m, heb grote groupers gezien ben tot bijna 60m diep geweest (oowjee dat mag ik helemaal niet). Wat trouwens wel echt een beetje eng was. Reactie van estelle oow dus je ben dus wel ergens bang voor. We gingen eerst een wall, noemen ze dat een afgrond bij een koraal, omlaag. Tot 30m diepte en toen zwommen door naar de echte “drop off”. Het bleek dus dat ik toen ook naar beneden zwom, want bij die drop off was mijn metertje op het einde van z’n bereik. De jongen die nog een stuk boven mij zwom zei; dat z’n maximale diepte 156 feet was 52meter dus. Maar toen hingen we dus in een open zee met 50m water boven me en bleek achteraf 10 000 feet oftewel 3300meter onder me. Ik voelde ook een trek stroom die me de zee in wou trekken en ook een beetje naar onder. Dat is dus best wel een beetje spooky, maar ook wel machtig. Dat was dus vanmiddag m’n laatste duik en nu ben ik een advanced open water diver.

Estelle, Wil en Rob zijn lekker wezen snorkellen op West bay wat erg mooi moet zijn geweest.

Groetjes en kussen van ons allen tot de volgende keer en natuurlijk iedereen een gelukkig 2009!!!

Zoals je ziet zijn we inmiddels al weer in Guatemala beland. Maar dit verhaaltje gaat over de afgelopen 2 weken in Mexico´s Quintana Roo, Yucatan en Chiapas. Jochem en ik moeten nog een paar dagen wachten op Rob en Wil, dus belsuiten we een klein rondtochtje te maken. In Valladolid gaan we op de fiets naar 2 Cenotes: ondergrondse rivieren die af en toe een grot creéren. De Maya´s bouwden hun piramides rond deze cenotes, omdat het de enigste freshwater-bronnen waren in de omgeving. Voor ons heel leuk om in zo een grot te zwemmen met stalagmieten en gaten in de daken waardoor het zonlicht op het heldere water schijnt en je ziet hoe diep het eigenlijk is: 80 meter! Niks voor mij maar met een rubberbandje houdt ik het wel vol (niet waar die was maar 15 meter bij die andere moest ze aan de hand tot de rand). In Valladolid zien we de Spaanse invloed: mooie gekleurde coloniale gebouwen en kinderhoofdjes-wegen. De nationale auto is hier de kever. De mexicanen zijn klein en rond. In Valladolid komen we ook 2 italianen tegen die ons vertellen dat het hostel dat we zoeken gesloten is. Dat stellen we natuurlijk op prijs en we zoeken samen verder naar een ander verblijf. Hij spreekt aardig spaans (is bijna het zelfde als italiaans), en helpt ons bij ´t krijgen van een kamer. We gaan even samen wat eten en zien hun nog vaker de 2 dagen dat we daar verblijven maar ´t word allemaal nogal vermoeiend. Hij voelt zich geroepen onze leraar spaans te zijn. Het is moeilijk een normaal gesprek met hem aan te knopen zonder dat ie in minutenlange herhalingen valt over wat een bepaalt woord betekent en hoe je ´t uitspreekt. Waardoor wij eigenlijk al niet meer luisteren en 2 minuten later het woord weer zijn vergeten. En zei sprak geen engels en ook eigenlijk geen spaans. Maar ze waren wel aardig hoor!

Na Valladolid gaan we naar onze eerste maya-ruines: Coba. Heel vroeg staan we op en we hebben de piramides voor ons zelf. Vervolgens dwalen we nog 4 uur rond tussen de wondere wereld van de mayaruines in de jungle. De Maya´s bewoonden Centraal-Amerika vanaf 2000 voor christus! en waren ver voor uit op het gebied van astrologie, schrift en met het begrip Tijd. Een van hun kalenders was zelfs precieser dan de Gregoriaanse kalender. Een andere kalender loopt af in 2012, wat veel new-age types in europa erg bezighoudt. Venus was een van de belangrijskte planeten die de Maya´s bestudeerden en de cyclussen volgden en dat is hier ook te zien. Venus is ongelofelijk fel en groot vanaf deze plek op de wereld, heel apart. De maya´s vonden Chocola uit. Choco Late betekent eigenlijk ´Hot Be Careful´. Verkeerd geintepretteerd door de Spanjaarden. De Piramides werden gebouwd om goden te vereeren en om regen te vragen voor de gewassen. Ook werden er wel eens slaven geofferd. Scheel kijken en het vervormen van kinderschedels werdt gezien als schoonheid(ik vind estelle ook knapper als ze scheel kijkt). Ook droegen ze veel grote Jade-sieraden en zetten veel tatoeages en piercings. Wat dat betreft klopt de film Apocalypto goed. Van de 1000 boeken die de maya´s schreven en de spanjaarden in de naam van de kerk verbranden, zijn er 3 over. Het is nog steeds een mysterie hoe en waarom het succesvolle maya-rijk uiteenviel en verdween.

In Coba zijn veel ´kruistochten´te fiets of rennend met fakkel, te zien voor de maagd van guadelupe die op 12 December aan een jongen verscheen(nee het is niet wil die ook op 12 december aan ons verscheen). Ook staan er een aantal kerkjes die druk bezocht worden. Apart om dat te zien zo vlak voor die eeuwenoude ruines. Coba ligt naast 2 grote meren vol met grote krokodillen. We maken een wandeling naar een andere cenote. Onderweg stappen we weer eens bijna op een gifgroene slang en bevrijden we een heel zielig aapje dat vast zit aan een touw. Dit wel na lang beraadslagen of dat nou verstandig was; is dat aapje ooit wel wild geweest, maakt de eigenaar ons niet af, valt de aap Jochem niet aan terwijl hij zich met z´n ketting gaat bemoeien. Hij viel hem niet aan en ging gelijk vrolijk met z´n handjes hoog in de lucht aan de wandel. En dan zitten we alweer op het vliegveld te wachten tot Rob en Wil tevoorschijn toveren. Het weerzien is natuurlijk erg leuk en toch vertrouwd na zowat een jaar. En Wil is ook nog eens jarig dus we verrassen haar op echt Mexicaanse wijze: met een Pinjata. Dat is een papiermaché pop vol met snoep die wordt opgehangen en de jarige moet de pop geblindoekt kapot slaan. (zie foto´s) Erg gelachen natuurlijk. Het waren ook wel angstige momenten moeten we eerlijk zijn met een grote stok in d´r handen kwam toch het slechtse van wil boven. Zij moest op een gegeven moment de stok afgenomen worden want de arme pop was helemaal aan pulp geslagen.

De mannen gaan de volgende dag opzoek naar een huur-auto wat zowat de hele dag duurt. We besluiten het niet te doen, omdat het een verdacht verhaal is en je volgens mij de auto niet de grenzen mee kan overnemen, of heel moeilijk. Het barst trouwens overal van de gewapende politie, en nee niet een lullig handgeweertje maar grote shotguns in de hand en mitrailleurs op de auto´s.(we voelens ons een stuk veiliger……maar niet heus) We nemen de bus naar Piste waar we Chichen Itza bezoeken en, ja daar gaan we weer, Rob gaat bijna op een slang zitten. Wederom Biedt jochem de reddende hand om ook deze arme ziel te redden. Moet hij toch altijd de mensen weer voor gevaren behoeden. Vervolgens nemen we de bus naar het Coloniale Merida waar we leuke terrasjes bezoeken en ook het archeologie museum wat erg interessant is. Dan gaan we weer naar de volgende ruines in een rit van 9 uur naar Palenque. Onderweg veranderd de natuur langzaam van wat dor naar groen met grote rivieren en rancho´s, paarden, cowboys en een howler monkey. We vinden leuke cabana´s in de jungle en de volgende dag doen we een bergwandeling. We besluiten een koeienpaadje te volgen de jungle weer in maar op een gegeven moment komen we niet meer verder en achteraf was het best link met al die slangen die we tot nu toe gezien hadden en met korte broek door het junglegras een weg proberen te banen. Maar wel leuk! De Palenque ruines zijn erg mooi, omgeven door met junglebegroeide bergen. Bij de ingang zien we een mega Iguana op een boomtopje en later spotten we howler monkeys. We hebben wel een beetje genoeg van de ruines en besluiten niet naar San Cristobel te gaan maar vanaf hier Guatemala in te trekken in de hoop om nog wat mee te kunnen pakken van Belize en Honduras. We varen de grens naar Guatemala over met een bootje en zitten nu in Flores. En wat gaan we morgen doen? Naar de ruines van Tikal hahaha. Maar we gaan heel vroeg om een poging te wagen de vele dieren en vogels te spotten die daar zouden moeten leven.

We weten nog niet precies waar we zelf zullen zitten, maar we wensen iedereen vast een heel fijne kerst en leuke jaarwisseling! en een vrolijke sinterklaas

Finally we arrive in the U.S and A,  I like .  .   .    .   .    .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . NOT. Voor degenen die dat niet kennen kijk naar de held Borat of nog beter Bruno met ´Fashionweek´.

1 December stonden we in de rij op Sydney airport om Australie om te ruilen voor de VS. Ik had die zaterdagavond ervoor nog een stoelendans gewonnen met uitgaan wat resulteerde in een surfcursus a 600 dollar. In plaatst van hem te verkopen, wat wel voordelig zou zijn voor de komende tijd, gaf ik hem weg aan een ander hollands dans-meisje dat op dezelfde dansschool zat, AHK. Ze was er wel blij mee geloof ik dus geen spijt. Maargoed, om 2 uur smiddags 1 december vlogen we weg en om 1 uur smiddags 1 december kwamen we aan, vaaaag??? Komt omdat we over de datumgrens(a.k.a greenwich line) vlogen. Die licht ergen tussen Australie en de USA. Dat zorgde wel voor een flinke jetlag de komende dagen in L.A. Op de tussenstop Fiji was de rookruimte gesloten en mochten we niet naar buiten. De douanechecker raadde ons toen aan om stiekem op de wc te roken hahaha. Na een langlange vlucht mochten we dan eindelijk eens ondervinden hoe de Amerikaanse douane te werk gaat. In 1 woord: idioot. Helaas komen mijn vooroordelen over Amerika best wel uit. Bag, Open, Now, did you ever got arrested? En onze vingerafdrukken worden ook maar meteen in het systeem opgeslagen.

Natuurlijk zitten we nu ook op een plek waar het erg makkelijk is voor die vooroordelen om uit te komen. Ons hostel in de City of Angels ligt naast the Walk of Fame oftewel Hollywood Boulevard. Het eerste verschil met Oz is dat we nu ipv Kylie de hele cd van Britney te horen krijgen. Het is een stuk minder blingbling dan ik verwacht had. De Glamour hangt er nog wel maar er zit een flink vergaan laagje over. Net als de gebouwen waarvan er veel al in verval en oud beginnen te worden. Ook is het Extreem rustig (en koud en mistig). Niks vergeleken bij Kho San Road. Toch willen we in de korte 2 dagen wat zien van het wereldberoemde Los Angeles, nu we er toch zijn, dus na lang slapen worden we de volgende ochtend wakker. Het eerste wat we zien zijn 2 afro-amerikaanse meisjes die worden afgevoerd door politie met buiken-die-je-nooit-zullen-inhalen-als-je-wegrend. We pakken de metro-tram richting Long Beach(voor mensen die dr dre kennen we zaten in de tram lijn compton longbeach inglewood) en komen nogal in de verkeerde buurten terecht, waar snoop dog etc geboren zijn en wat dat betreft klopt het gangster-beeld wel, duurfde alleen mn fototoestel niet tevoorschijn te halen san. ik vond het bestwel meevallen schrijft jochem bij, ik dagt overal 9mm in zakken en broeken te zien. Trouwens niet zo veel superdikkemensen gezien. Wel wat foto´s, maar er waren toch veel meer onder-het-mes genomen-gelipposuceerde -bleekblonde-oude-vrouwen te zien.

Op Longbeach zien we de Queen Mary: een stoomboot groter dan de Titanic die ooit rond heeft gevaren. Op Venice Beach lopen we over die beroemde pier en zien we vissers en dolfijnen. Er lopen hier veel skaters, veel gekken en veel daklozen rond. En alles is in het engels en spaans.

De volgende dag doen we ook maar een tourtje Beverly Hills en zien we de huizen van o.a. Mick jagger, Angelina Jolie, David Beckham en Victoria Posh, de Hiltons en niet te vergeten Playboy Mansion. Naja vooral de heggen dan. We flaneren wat tussen de dure winkels op Rode Drive en lopen straal langs een celebrity en nemen een foto van zn mooie auto. Hebben het pas door dat hij ´belangrijk´is als de groep touristen achter ons hysterisch begint te gillen (ik jochem, die bijschrijft weer, dacht um wel te kennen maar hij moet toch minstens in een marvel comic hebben gespeeld wil ik voor m stoppen). S´avonds nog even langs het Kodak en chinees-theater en dan hebben we het wel weer gezien. Tijd om naar Mexico te gaan.

We zijn ruim op tijd op het vliegveld, maar de douane denkt daar anders over. Tot 5 minuten voor inchecken staan we als melkkoeien te wachten in een glazen-hok tot we eindelijk eens speciaal gefouilleerd kunnen worden. Apart genoeg zijn alleen wij 2 ´gevaarlijk´en mag de rest vrolijk doorlopen.  Dat was het eerste stukje vers van de pers. Fotos zijn te vinden onder de link. Nu gaan we een taco pakken.

Jochem gaat verder:

El Megico of zoiets eerste wat mij opvalt ze spreken hier spaans!!! tweede wat me opvalt: ik snap er geen reet van. We zijn dus weer in een van de landen waar we echt onze prioriteiten bij hadden of hoe je dat wil zeggen. Wat dus wil zeggen is dat ik, gelijk nadat we de deur van het vliegveld uitstappen, worden belaagd door taxi chauffeurs, hehe dat is iig vertrouwd daar weet ik raad mee. Wat dus neer komt op stoicijns doofstom doorlopen en een sigaretje opsteken. Wat ook opvalt dat de gemiddelde mexicaan ongeveer 3o cm kleiner is dan ik. Na ons sigaretje gaan we met een man mee voor de shuttlebus ik vraag hem hoe duur het is en hij wil daar 40 dollar voor hebben en probeert ons te overtuigen dat dat normaal is. Ik had zoiets van zoveel was het niet eens in australie. Dus dat vertel ik hem hij gaat omlaag naar 35 we hebben nog steeds zoiets van ja dat is wel erg veel hij gaat omlaag naar 30 wij vertellen hem dat we nog even binnen gaan kijken. Na dat gezegd te hebben verwijst hij ons naar de bus achter ons die 40 pesos kost ofwel 3 dollar. ( even een noot : Jochem wil niks van de Lonely Planet weten, maar het was wel dat boek en niet de taxichauffeur die ons vertelde dat we met de bus die achter ons zou komen veel goedkoper uit waren) We kunnen het nog steeds.

We bevinden ons nu in de hak van de laars, Cancun Quintana Roo. Na in het centrum aangekomen te zijn en een hostel te vinden gaan we ff wat eten. Ik had zoiets van nou wil ik natuurlijk wel ff een echte mexicaanse maaltijd hebben. Met een echt numero uno mexicaans biertje, wat natuurlijk corona blijkt te zijn .ok dat lust ik niet doe me dan maar numero dos. Hele lekkere nachos heb ik gegeten en aansluitend bij onze eerdere ervaringen lijkt het nix op wat we in nl hebben, maar een stuk lekkerder. Veel lekkere kaas en de gehakt is gemaakt van kleine stukjes beef maar vooral het grote verschil is de nacho. Als je wil weten hoe ik het zou moeten omschrijven moet je maar naar mexico gaan. En natuurlijk de Guacamole super. Rest van de avond nog een beetje rondgeslenterd en daarna naar bed.

De volgende ochtend wordt ik wakker 5dec met een nogal naar bericht om 11 uur s ochtend nederlandse tijd is bep overleden. Nu ik het opschrijf voel ik me weer verdrietig, ik denk er niet veel aan hier ik heb veel afleiding maar iedere keer moet ik er toch weer aan denken en dan voel ik me naar. Het ergste vind ik nog ik weet al sind july ongeveer dat het er aan zat te komen en iedere keer als ik erover nadacht had ik zoiets van wat doe ik hier(maakt niet uit waar ik was) aan de andere kant van de wereld als ik daar misschien steun aan haar kan bieden. Is een raar gevoel. Na dit zal iedereen wel begrijpen dat ik de rest van de dag niet echt de behoefte voelde om nog veel te gaan doen. Gelukkig komen Wil en Rob als snel onze kant op, want we hebben hun ook al heel lang niet gezien. We wensen iedereen die betrokken is bij Bep veel sterkte voor de komende tijd.

De dag erop gezwommen in de zee tussen alle resorts. Daarna liepen we een beetje rond in de stad kwamen we op het centrale plein naast ons hostel. Daar was een gratis dansvoorstelling aan de gang, van Klassiek ballet naar hawai en natuurlijk ook Salsa. Het valt op dat alle mensen hier netjes gekleed gaan en weinig drinken of roken. We zitten nu ook in een rijker gedeelte van Mexico en de plek waar alle toeristen heen gaan, je kent het vast wel aan de namen Cozumel of Playa del Carmen. De drugsmythen worden ook meteen waarheid. Op het dakterras van het hostel komen er 2 gasten bij ons zitten die vrolijk voor ons neus coke beginnen te snuifen. Er wordt me ook door meneer cokedealer vertelt dat als ik in Mexico met Jochem in gezelschap ben van andere jongens, dat zij niet tegen mij mogen praten of vice versa. Vandaag met de bus een minder toeristisch plekje opgezocht: Valladolid. Morgen gaan we de Australische calorien eraf branden en fietsen huren. Dat was dan het eerste verhaaltje vers van de pers.

Adios amigos