Mijn ouders zijn op bezoek en voor dat ze naar Bali komen (aanstaande vrijdag) hebben Aan en ik ze eerst opgezocht in Sarawak (Maleisisch Borneo). Ik was daar al geweest met Estelle en Jochem en toen hadden we het orang oetan centrum bezocht en Bako National Park. Vorige week zijn Aan en ik op vrijdag daar heen gevlogen. Het was voor Aan de eerste keer naar het buitenland en hij vond het volgens mij best spannend. We vlogen eerst naar Kuala Lumpur en kwamen rond 11 uur s’avonds aan in Kuching. Mijn ouders waren naar het vliegveld gekomen om ons op te wachten en het was heel fijn om ze weer te zien! Helaas was een beetje laat om nog samen te eten, maar we zijn toch wat gaan drinken bij een restaurantje aan de rivier. Ons hotel zat toevallig maar 1 blok van het guesthouse waar ik met Estelle en Jochem 2 jaar terug verbleef.

Op zaterdag zijn we eerst Kuching gaan verkennen, Chinatown, Little India en de mooie boulevard langs de rivier. Het is in Kuching een stuk vochtiger dan in Bali en voelt daarom ook veel heter aan. Even afkoelen in een Chinees cafeetje met hele lekkere fruitshakes en airco was dus wel nodig. S’middags zijn we naar het Semenggoh orang utan centrum gegaan. Het jong wat wij 2 jaar geleden hadden gezien was nu al aardig groot en zijn moeder had inmiddels een nieuw jong die zo klein was dat hij zich nog veilig aan z’n moeder vast klampte. Het leek of zich al slapend vasthield en moeder zwaaide er rustig op los zonder haar jong te verliezen. Grappig gezicht. We hebben ook het grote mannetje gezien, met enorme wangen. We waren allemaal erg onder de indruk, wat een belevenis. s’Avonds moesten we natuurlijk wel Nederland zien spelen! Daarna lekker gegeten, ik nam braadworst met aardappelpurree. Ja, als je dat op het menu ziet moet je dat toch bestellen Mijn moeder nam de rendang en m’n vader een typisch Maleisisch gerecht wat erg heet was.
De volgende dag gingen we naar Bako National Park. Eerst een stuk met de taxi en dan met een bootje de rivier en zee over naar het schiereiland. We sliepen in dezelfde dorm-achtige hut waar ik 2 jaar terug ook sliep. Onze buren hadden nog apen op bezoek gehad en die hadden hun hele toilet tas met medicijnen geplunderd. In Bako zijn verschillende routes die je zelf kan lopen. Bako is bekend om zijn mooie natuur en Proboscis apen (ofwel de aap die op een Nederlander lijkt: dikke buik en grote neus), het is ook het oudste nationale park van Sarawak. In Bako was het nog heter dan in Kuching. Het zweet kwam uit al je porien. We wilden rustig aan beginnen en kozen een korte route maar dit bleek toch een flinke klim omhoog naar een uitzichtpunt. Daarna waren we aardig kapot, vooral van de hitte en hebben we het rustig aan gedaan tot de nachtwandeling s’avonds. Dan loop je dus echt in het donker in het oerwoud met een zaklampje, op zoek naar slangen, spinnen, en andere dieren. Wij hadden met zijn vieren maar 1 zaklamp dus ik was vooral aan het letten op al die boomwortels. We hebben helaas niet veel gezien, maar wel een baby pitviper slang.
De volgende dag hebben we ons met een bootje laten afzetten bij een erg mooi strandje en hebben we daar eerst gezwommen. Het was zooo heet… Toen was het tijd om terug te lopen naar het kamp en dat betekende eerst een hele klim omhoog en dan door een stuk zonder ook maar 1 boom om onder te schuilen voor de zon. Wat een hitte.. We hebben het toch gered en op dat stuk ook nog wat vleesetende planten gezien. Daarna kwamen we weer in het oerwoud en was het een stuk koeler. De volgende ochtend nog een mooie wandeling met veel aapjes. Helaas is Bako hun accommodaties aan het uitbreiden en ze bouwen oerlelijke moderne gebouwen, totaal niet in de stijl van de oude gebouwen. Hopelijk blijft het toch een leuke bestemming.
Na de laatste wandeling op dinsdagochtend gingen we weer terug naar Kuching en door naar het vliegveld. Het was weer tijd om naar huis te gaan. Aan en ik vlogen terug naar Bali en mijn ouders gingen door naar Mulu, een ander National Park in Sarawak.
We zien ze aanstaande vrijdag weer en daar kijk ik erg naar uit!
Verder gaat hier alles zijn gangetje. Ik ben nu dus manager en ik dacht dat het niet zo’n verschil zou maken maar vanaf dag 1 heb ik een stuk meer werk en verantwoordelijkheid. Alles wat mis gaat komt bij mij terecht en we hebben ook nog eens veel verschuivingen in functies dus iedereen is zijn nieuwe functie aan het leren. Ik werk veel over, maar alles moet nog even op zijn plaats vallen en dan zal het wel weer wat rustiger worden. Ik heb het in ieder geval nog steeds naar mijn zin.
Er staan aardig wat nieuwe foto’s online, ook van een civetfamilie die op bezoek kwam. Een moeder met 2 jongen ! Ze zijn helaas alweer weg. Foto’s zijn hier te vinden: http://picasaweb.google.co.uk/Sandrine.Indonesie/June2010#

Ik ga straks maar weer naar Kuta, lekker voetbal kijken in een volle kroeg! Helaas moeten wij soms midden in de nacht wakker worden om voetbal te zien aangezien de 2e wedstrijd hier om half 3 snachts is!

Ik hoop dat met jullie alles goed is en jullie genieten van het mooie weer en voor wie het kijkt het WK!

xxx Sandrine

Het is alweer April! De tijd vliegt echt voorbij.. Ik ben alweer 3 maanden terug in Bali en heb eigenlijk alleen maar gewerkt.  Al die tijd is er van deze site niet veel gekomen. Ik weet ook niet of ik nog wel wat nieuws te vertellen heb, aangezien ik hier nu een best normaal leven leidt.. Werken werken werken… en in t weekend af en toe wat leuks doen. Maar ja in de afgelopen maanden heb ik toch wel genoeg gedaan om weer een stukje over te schrijven! Ik heb maar even een nieuw thema gekozen, om weer fris te beginnen…

Er is niks van het regenseizoen gekomen…het is verder erg droog geweest. Dit weekend hadden we een paar stortbuien maar dat was het dan ook wel. Geen overstromingen dus dit jaar!

Ik ben inmiddels ook weer naar Singapore geweest. Ik zou eigenlijk mijn visum kunnen verlengen hier in Bali, maar omdat mijn baas mijn sponsor wilde veranderen moest ik toch even op en neer naar Singapore. Dat hoorde ik allemaal op t laatste moment en ik zat er echt niet op te wachten. Ik heb echt zo’n hekel aan de ambassade…als ik daar binnen kom voel ik me al gestresst, gewoon omdat ik weet dat het nooit een keer makkelijk kan gaan. Deze keer overtrof alle andere keren! Ik had het zo gepland dat ik s’ochtends om 7 uur een vlucht had en om half 10 bij de ambassade kon zijn om mn papieren af te geven. Die zou ik dan de volgende dag s’middags op kunnen halen en dan zou ik s’avonds weer terug vliegen. De ambassade had telefonisch bevestigd dat dit allemaal in die korte tijd kon. Helaas had mijn visa agent in Bali de benodigde papieren niet klaar en die zou ze faxen naar de ambassade. Toen ik aan kwam was die fax er nog niet..Ik had tot 12 uur s’middags de tijd om die fax te krijgen…en die fax kwam maar niet.. m’n beltegoed was ook op maar een aardige meneer liet me zijn telefoon gebruiken om een smsje naar de agent te sturen. Uiteindelijk ben ik om 12 uur weggegaan, er was geen fax. In een internet cafe heb ik m’n baas een berichtje gestuurd en die heeft de agent weer gebeld. Ze zei dat de fax om 11 uur verstuurd was… Nu had ik dus een groot probleem aangezien ik de papieren niet op tijd had ingediend. De agent zei dat ze wel iemand wist die het allemaal voor me kon regelen. Ik moest dan m’n paspoort afgeven bij hem en hij zou het op tijd regelen. Ze zei er niet bij dat ik dan 100 $ extra moest betalen. Uiteindelijk kreeg ik de volgende dag m’n nieuwe visum. In Singapore heb ik niet veel gedaan. Ik ben naar de bioscoop geweest, heb rondgeslenterd in shopping malls (maar niks gekocht..) en verder heb ik even rondgekeken in Chinatown. Ik vind het echt een saaie stad..de leuke dingen had ik vorig jaar al gezien.  Ik was dus ook blij terug ik Bali te zijn. M’n baas heeft alles betaald dus dat was helemaal goed.

Inmiddels heb ik ook een 40 uur durende Indonesische cursus afgerond die ik na mn werk deed (een maand lang elke werkdag 2 uur). Ik zou nu Indonesich op ‘intermediate’ niveau moeten spreken, maar in de praktijk gaat het nog niet zo snel..

Dit weekend was het Balispirit festival, een 4 daags evenement met yoga, dans en muziekworkshops. Er waren artiesten en yoga leraren van over de hele wereld. Er was ook een markt en daar had het bedrijf waar ik voor werk een kraampje met folders. Ik heb daar van donderdag tot zondag gezeten en folders uitgedeeld en promotie gedaan….Gelukkig kreeg ik af en toe wat hulp van collega’s en kon ik de yoga klassen volgen! Ik heb een Hatha yoga workshop gedaan, waarbij de nadruk ligt op de staande posities en hoe je die moet uitvoeren. Ik vond Hatha yoga erg leuk en de leraar legde stap voor stap uit hoe je elke positie moest doen. Ik heb op m’n hoofd gestaan en in een bruggetje…wie had dat gedacht Een andere workshop was Yoga vs. Dance. Dat was voor mij echt te zweverig. We moesten door het gras kruipen en allemaal rare bewegingen doen. Na een kwartier ben ik weggegaan. Ik had de smaak wel te pakken en op zondag ben ik om half 7 op m’n scooter naar het festival gedaan om de les van half 8 te volgen Ik heb ook Apple Yoga gedaan met Katy Appleton uit London. Dat vond ik best een simpele les.. De hatha yoga was moeilijker. De leukste les was op zondag middag, toen heb ik Kundalini Yoga gedaan, ook wel de ‘feel good yoga’! Door middel van ademhalingsoefeningen en hele specifieke oefeningen probeer je de energie op te wekken en door je lichaam te laten stromen. We moesten ook zingen en mantra’s zeggen. Zo was er een oefening dat je op de grond zat en je handen boven je hoofd vast hield. Dan moet je Sat – Nam zeggen en bij Sat trok je je buik hard in en bij Nam ging je buik weer naar buiten. Of je moest bijvoorbeeld je armen opzij houden en dan 3 minuten met je handen wapperen. Daar werd je dan blij van, zei de lerares. Er was ook 5 minuten van wild dansen, daarna iedereen die je tegen kwam omhelsen, en aan het eind gingen we met de hele groep in een cirkel zitten en kon je in het midden liggen om de energie te voelen. Het klinkt misschien allemaal heel zweverig maar ik voelde me heel goed na die les Ik wil het wel vaker doen.

Hoe is het verder met jullie? Ik hoorde dat jullie al warmer weer hebben?  Ik zal proberen weer wat vaker hier wat te schrijven

En dan gaat het toch nog een stuk harder regenen.. Zondagnacht regende het ook en kwamen we tot de vervelende ontdekking dat de rivier in onze straat tot aan het straatniveau vol was met water. Gisternacht heeft het niet geregend en vandaag, dinsdag, is het water in die rivier maar een paar cm gezakt.. Dat belooft wat als het de hele nacht doorregend. Ik vind het raar dat de buurt daar dan helemaal niks aan doet. Ze kijken het gewoon aan en zien wel wat er gebeurd. Aan had het al over zandzakken…maar je kan beter zorgen dat die rivier leeg kan lopen! Die lijkt niet door te stromen.

En dan gaat het toch nog een stuk harder regenen.. Zondagnacht regende het ook en kwamen we tot de vervelende ontdekking dat de rivier in onze straat tot aan het straatniveau vol was met water. Gisternacht heeft het niet geregend en vandaag, dinsdag, is het water in die rivier maar een paar cm gezakt.. Dat belooft wat als het de hele nacht doorregend. Ik vind het raar dat de buurt daar dan helemaal niks aan doet. Ze kijken het gewoon aan en zien wel wat er gebeurd. Aan had het al over zandzakken…maar je kan beter zorgen dat die rivier leeg kan lopen! Die lijkt niet door te stromen.

We hebben de laatste tijd best veel gedaan, maar hebben ook een paar hele luie weekenden gehad. We zijn een dagje naar Ubud en omgeving gegaan en bezochten Gunung Kawi, een soort graftombes in een hele mooie vallei met mooie rijstvelden en een kleine waterval. Op de terugweg stopten we bij Goa Gajah, de olifantentempel. Dat is een Balinese tempel, maar er is ook een grot waarvan de ingang de vorm van een olifant heeft. Ik vond het niet zo spectaculair. Daarna gingen we nog even bij Sandra langs, die Zwitserse vriendin die sinds 1 augustus al thuis zit na een scooter ongeluk. Ze heeft bijna al haar vingers gebroken en kan dus haast niks doen. Haar vriendje heeft zijn been gebroken..

Terwijl we bij Sandra waren kreeg ik een sms van mn ex-huisgenoot dat er een heel groot festival was in Jimbaran met meer dan 10.000 mensen. Ik lees meestal wel alle krantjes en posters en had er niks van gezien. We besloten te gaan kijken, het festival zou plaats vinden op de ‘bukit’ (heuvel) en vanaf beneden was er al een rij. Je kon je scooter haast niet kwijt, en er werd niks gedaan aan parkeercontrole. Waar je in Nederland een enorme logistiek voor hebt, was hier maar 1 in en uitgang. En ook maar een weg de heuvel op en af. Dat beloofde wat voor de terugweg dus besloten we aan het begin (de uitgang) te parkeren. Eenmaal binnen was het terrein echt enorm groot. Het is een oude steenafgraving en er stonden nog enorme rotsblokken. Tussen die rotsblokken vond het feest plaats. Er waren 4 podia met live bands, de bekendste bands uit Indonesie. Dat van die vele bezoekers was zeker waar, het leek wel of alleen de Javanesen het wisten, die met busladingen waren gekomen. Er werd geen alcohol geschonken, de muziekkwaliteit was echt super en het kaartje kostte iets meer dan 1,5 euro. Al met al wat het heel leuk om weer eens was live bands te zien. De terugweg was voor velen een ramp aangezien mensen op de enige in-en uitgang geparkeerd stonden omdat het parkeerterrein vol was. Sommigen gingen maar in hun auto slapen. Wij liepen overal zo langs en waren heel snel thuis!

Dit weekend wilden we nog wat leuks doen en toen we een beetje aan het rondsurfen waren op internet zagen we dat het safaripark hier maar 85.000 rp kost (ongeveer 8.5 dollar). We reden dus in een half uur daar heen en bij de ingang bleek dat iedereen die er uit zag als een toerist geen 85.000 roepia betaalt maar 35 dollar. Ik had mn kitas (verblijfsvergunning) niet mee dus ik moest de volle mep betalen… dat verschil is toch veel te groot? Ik ben geen toerist die hier zn geld uit komt geven…ik verdien net iets meer dan een indonesier met een hoge functie, en die betaalt dus ook 85.000… Ik wilde bijna naar huis, maar Aan zei toen dat hij mijn gids was en of hij gratis naar binnen mocht. Dat kon en dus betaalden we die prijs voor 2. Hij kreeg een mooi kaartje met ‘gids’ erop om en toen gingen we leeuwen, tijgers, komodo’s en olifanten bekijken. Aan had dat nog nooit in t echt gezien (behalve de komodo) dus die bleef maar foto’s maken. Het was een mooi park, er was een busje waarmee je rond werd gereden en ze gaven nog een paar shows die voornamelijk over het behoud van de natuur en dieren ging.

Dan waarom ik mijn kitas niet mee had. Als je een kitas hebt mag je niet zomaar het land uit en in voor een weekendje weg of vakantie. Je moet daarvoor een stempel in je paspoort hebben dat je weer naar binnen mag en dus niet je kitas verliest. Ik kon die stempel krijgen door naar een agent te gaan die dat wel voor 650.000 rp wil doen. Ik besloot het zelf te doen en had daarvoor iets van 10 kopieen van papieren nodig van het bedrijf, paspoort van mij en sponsor etc. Maar door hetzelf te doen bespaar je je 450.000 rp. De eerste keer dat ik naar immigratie ging bracht ik alle papieren. Na lang in de rij te hebben gestaan werd ik naar een ander loket verwezen waar ik eerst een formulier en map moest kopen (+- 1 euro). Dat formulier wordt alleen gebruikt door niet-Indonesiers en was in het Indonesich geschreven, zonder Engelse uitleg. Lekker slim.. Met behulp van Aan die ik even gebeld had, kwam ik er uit. Toen de hele boel ingeleverd was, kon ik na 3 dagen terug komen! Dat is snel, dacht ik! Na 3 dagen kwam ik terug en bleek dat het uur heen en weer rijden alleen goed was om te betalen! Kon dat niet de eerste keer?? Wat hebben ze in die 3 dagen met mijn papieren gedaan dan? Ik kon na 3 dagen weer terug komen. Toen ik vandaag weer naar immigratie ging om dan eindelijk mijn kitas en paspoort Met stempel op te halen, was ik iets later dan gewoonlijk en op het moment dat ik binnenkwam schoof de medewerker net een bordje voor zijn loket dat hij een uur met lunchpauze ging. Ik probeerde nog…maar het mocht niet baten; ik moest een uur wachten. Na een uur was ik een van de eerste die hij riep (er zaten 30 anderen) en hij pakte mn paspoort en kitas van zn bureau (het lag voor zijn neus al die tijd) en gaf het aan me. Er kon bij mij geen bedankje meer af. Wat een gedoe! Na 3 keer heen en weer heb ik nu het recht om naar Nederland te komen en weer terug te gaan zonder mijn verblijfsvergunning te verliezen.

Tot over iets van 1.5 week!

Xxx Sandrine

Foto’s staan weer hier online.

Vanacht werd ik weer wakker getrild. Ik dacht eerst nog dat het Aan was die weer eens lag te draaien. Daar was ik al een keer eerder wakker van geworden met een schreeuw ‘Earthquake!!’. Ja, na die vele aardbevingen zit de schrik er wel een beetje in. Vanacht was het heel licht en omdat ik half sliep dacht ik dat het misschien toch Aan was. Maar net op het nieuws zagen we dat er wel zeker sprake was van een aardbeving. En niet een, nee.. zes! Van rond 4 uur s’ochtends tot 12 uur s’middags waren er op meerdere plaatsen in Indonesie zes aardbevingen.
De Kelimutu meren in Flores, bekend om de 3 verschillende kleuren die de meren hebben, kleurden vandaag allemaal blauw. In 1992 is dat ook gebeurd na een aardbeving. Een paar dagen later was er een hele heftige aardbeving. Daar zijn ze nu dus ook weer bang voor.

Na de grote aardbeving in Padang, Sumatra is er wel heel veel voorlichting geweest in bladen en op tv. Iedereen praat er over en ook over wat je in zo’n situatie moet doen. Eng was om te lezen dat de aardbeving in Padang nog niks was. Wetenschappers zeggen dat de plaat van Sumba en Australie, de scheiding van die 2 loopt langs de kust van Sumatra, nu op zo een positie ten opzichte van elkaar zitten dat men verwacht dat er ooit (dat kan nu zijn, morgen, volgende week, of  in 20 jaar of meer) een enorme aardbeving zal komen. Een van de platen schuift onder de ander en als dat dan vast zit en op een gegeven moment slipt/doorschuift krijgen we een enorme aardbeving. Na ik dat gelezen had, was ik heel even in paniek. Een tsunami zou het huis waar ik nu woon zo omver werpen. Vluchten naar een hoger punt is haast onmogelijk hier. De hoofdweg loopt paralel aan de kust, die moet je vermijden. Voor ons zou de enige mogelijk zijn om door Denpasar een weg naar het noorden te banen, en met ons vele duizenden anderen. Een haast kansloze poging dus.

Toch gaat het leven hier gewoon door. Je staat er even bij stil en gaat dan weer verder waar je gebleven was. Wel weet ik nu wat ik in zo’n situatie moet doen en op het moment zal ik wel in paniek zijn, net als vorige keer, maar wel een beetje voorbereid. Ik weet bijvoorbeeld nu dat de Japanners altijd als eerste hun bad laten vollopen, zodat als ze vast zitten in hun huis en de waterleiding het begeven heeft ze toch nog water hebben. Naar buiten rennen, zoals ik vorige keer deed, is gevaarlijk, want er kan van alles op je vallen. Onder een tafel of tegen een stevige muur staan (met een kussen op je hoofd) zou het beste zijn. Maar ja, onze tafel is niet in de slaapkamer dus s’nachts is dat al geen optie. Men zegt dat in bed blijven ook wel een goed idee is, weer met een kussen op je hoofd. Dat ga ik dan maar doen.
Laten we hopen dat in de komende jaren het niet zover komt. 

Nog maar heel even, minder dan 2 maanden, en ik kom weer eventjes naar Nederland! Ik kijk er enorm naar uit en ben bang dat 3 weken veel te kort is. Maar ja, het is even niet anders. Ik hoop dat het erg koud is! Het is hier namelijk op dit moment snikheet! Ik heb er heel erg zin in om iedereen weer te zien.

Had ik al verteld dat mijn huisgenoot er weer uit is? Het was geen succes. We hebben sinds kort internet in huis, maar 50 uur per maand, en ze kon niet goed delen. Op de laatste avond van de maand hadden we nog veel uren over dus wilden we die allemaal opmaken. Daar had zij niet echt aan gedacht en was van 5 u s’middags tot 10 u s’avonds online. Toen ik een beetje boos werd, kregen we flinke ruzie en de volgende dag had ze een andere kamer. We missen haar niet

Ik ga even wat eten halen bij de warung, misschien voor de verandering eens lekker rijst.. haha. Ik wil in Nederland 3 weken lang geen rijst zien!!

Xxx Sandrine

De Ring of Fire is aardig actief op het moment. Zaterdagmorgen was er een aardbeving van 6.4 o de schaal van Richter. Om 7.15 werden we ons bed uitgetrild. Het was heel heftig maar duurde gelukkig niet zo lang. Ik lag te slapen en Aan maakte me wakker met een schreeuw: Earthquake!! Get up! Buiten aangekomen was Christin er al, van boven. Die was echt snel naar beneden gekomen! We hoorden later op het nieuws dat er wat mensen uit hun hotel kamers waren gesprongen en dat de aardbeving vlak bij Bali was. Zo’n 70 km van ons huis was het centrum. s’Middags zagen we dat we net als veel andere gebouwen ook een scheur in een muur hebben. Toen Estelle en Sasha hier waren voelden we de eerste beving. Die was heel licht en glooiend en de kern was in het westen van Java. Net toen ze weg waren was er een die meer als schudden aanvoelde maar ook heel licht. En zo een was er een week later ook. En nu dus deze vlak bij Bali. Lekker is dat. Een vriend van ons in Japan zegt dat daar op dit moment elke dag aarbevingen zijn en dat ze een grote van 8.5 of 9 verwachten. Volgens Aan is er elk jaar een periode met veel aardbevingen.

Ik heb nu dus een huisgenoot. Ze heet Christin en is Duits en loopt hier 6 maanden stage bij een landschapsarchitect. Ze is niet de makkelijkste. Maar wel aardig en spontaan! Met Neni de hond kan ze het niet zo goed vinden. Neni heeft een voorkeur voor haar spullen. Neni is trouwens weer enorm gegroeid. Ze had haar vlooienband kapot gemaakt en zat een paar dagen later onder de teken. Dus snel een nieuwe gekocht. De dierenarts is ook al langsgeweest (ja, die komt aan huis!) voor de nodige prikken en binnenkort is ze alweer 6 maanden en krijgt ze haar Rabies-prik. Van de Mexicaanse griep, of hoe ze die nu noemen, hoor je hier niks meer van. Ik zie ook niet veel mensen die verkouden zijn.

Mijn baas is nu voor 7 weken op vakantie. Het is erg druk en er zijn veel yogaleraren van buitenaf. Die vragen erg veel aandacht dus ik rij wat heen en weer tussen Sanur en Ubud. En nu is het eind van de vastmaand (Ramadan) dus zijn mijn Moslimse collega’s ook nog eens een week op vakantie. Ik doe dus nu mijn eigen werk, dat van mijn baas, en de reserveringen. Zondag was ik om 8 uur op weg naar Ubud omdat een retreat eindigde. En gisteren, een nationale feestdag, was ik daar ook te vinden voor de opening van een retreat. Vandaag zijn we gelukkig ook nog vrij. Al de Javanesen zijn op dit moment terug naar Java en Bali lijkt echt leeg! Alleen in Kuta en Ubud is het erg druk met lokale toeristen: Javanesen die hun Idul Fitri hier vieren (is ons suikerfeest). Moslimse warungs waar wij normaal ons eten halen zijn dicht dus nu is het echt even iedere dag koken. Verder heeft het hier gister flink geregend en regent het de hele week al in het midden van Bali. Het ziet er naar uit dat het regenseizoen dit jaar vroeg begint…zucht…De lucht lijkt op het moment erg op een Nederlandse lucht. Heel grijs en bewolkt. Het licht is ook echt Nederlands, niet zo fel als de zon hier normaal afgeeft. Doet me steeds denken alsof ik in Nederland ben.

We hebben vanaf gister internet in huis! Niet onbeperkt maar 50 uur per maand. Dus als iemand zin heeft om een keer te webcammen, ik ben te vinden op skype onder de naam owrsand maar ik ben ook op msn te vinden met mijn emailadres.

Verder ben ik nu al een jaar hier..de tijd vliegt. Ik heb helemaal niet het gevoel dat ik hier al zo lang ben. Die zes maanden in Azie ging veel langzamer voorbij. Ik denk nog steeds wel hetzelfde over het leven hier. Ik voel me nog steeds buitenlands hier, wat ik natuurlijk ook ben. Het Indonesisch gaat steeds beter! Ik benheel blij met mijn huis en hond en voel me erg goed thuis. Op mijn werk heb ik hele leuke collega’s. Bali is erg mooi. Maar ik mis nog steeds jullie allemaal en dat is wel het belangrijkte in het leven. Mijn plan voor de toekomst is dan ook om terug te komen naar Nederland. Het is alleen nog niet zeker wanneer dat zal zijn. Maar met de kerst ben ik er ieder geval voor 3 weken bij! Ik heb mijn ticket geboekt en ben op 20 December voor 3 weken in Nederland. Op 9 december vlieg ik weer terug. Ik kom op 20 december om 6 uur aan…wel vroeg! Ik zie er nu al naar uit. Als eerste ga ik een patatje met mayo halen en een broodje kroket. Ja, die kan je hier ook krijgen maar het is toch niet hetzelfde. Ook wil ik een poker-avondje bij Tony, wandelen in de polder met de honden, elke dag paardrijden, kerst vieren met mijn lieve oma en familie, een nachtje in Estelle haar kamer slapen en Utrecht verkennen, oud en nieuw vieren met vrienden… en natuurlijk iedereen weer zien!

Foto’s staan weer online op http://picasaweb.google.co.uk/Sandrine.Indonesie/September0902

xxx Sandrine