Favoriete land:

• E= India, Indonesie
• S= Indonesië

Leukste stad:

• J= Luang Prabang, Laos
• E= Jodphur, de blauwe stad, India
• S= Jodphur, de blauwe stad, India

Lelijkste stad:

• J & E= het troosteloze Sandakan, Borneo
• S= Kathmandu, Nepal (ook omdat ik ziek was, denk ik)

Mooiste tempel:

• E= slangentempel Maleisie
• S= Bayon tempel, Angkor, Cambodia

Mooiste natuur:

• J= onderwaterwereld van Ko Tao, Thailand
• E= een gedeelde 1e plaats voor Chitwan NP, Nepal en Bako NP, Borneo
• S= rondvaren op de zee van Indonesië, tussen al die eilanden

Leukste mensen: (J,E,S)

1. Vietnamezen, om hun gastvrijheid
2. Indiers, om hun gekkigheid
3. Maleisiers, om hun vriendelijkheid, ondanks hun welvaart

Leukste gehucht: (J, E, S)

1. BanDIpur, Nepal
2. Nhon Kiaw, Laos

Verschrikkelijkste rit:

• S & E = de nachtboot van Koh Tao naar het vaste land van Thailand

Lekkerste eten:

• J= Gele Curry met garnale en cashewnoten, Thailand
• E & S= Chappati met Chicken Butter Massala, Curd en Alu Mutter, India

Lekkerste non-alcoholische drank:

• J & S= Banana Lassi
• E = Indiase Chai (thee)

Lekkerste ‘alcoholische’ drank:

• J & S= Beer Lao
• E= Bang Lassi

Minst leuke ervaring:

• J= kennismaken met de pooiers in Kuching
• E= de ochtend na het vietnamese-familie etentje met de overvloedige LaoLao in Noord Vietnam
• S= wakker worden in een Indiase trein met 36 ogen op je gericht die je vragend aankijken, en als je vraagt waar ze naar kijken te horen krijgen ‘Bioetifoel’

Mooiste mannen: (S & E)

• Indonesiërs
• Cambodianen

Mooiste vrouwen: (J)

• Nepalezen
• Indonesiërs

Leukste Guesthouse (J,E,S):

• Kuching, waar we zelf weer eens konden koken

Bizarste iets:

• E= The Living Goddess, Kathmandu, Nepal
• S= De crematies langs de Ganges, Varanasi, India en daarnaast het wassen in, drinken van en baden in de rivier

Land waar we graag nog een keer naar terug willen:

• E= India, Nepal, Cambodia, Vietnam, Laos, Maleisie, Indonesie, Africa
• S= allemaal, maar vooral Cambodia, Vietnam, Maleisië en Indonesië

Mooiste zons op- of onder-gang: (E,S)

• E = 1) Indonesie, 2) Laos, 3) Varanasi
• S = 1) in Bako N.P, Maleisisch Borneo 2) Over de baai van Labuan Bajo, Flores

Grootste randebiel medereiziger: (E,J,S)

• Andrea, de Italiaan die ons achtervolgde

Leukste medereiziger: (E,J,S)

• Tina en Amanda, de aussies
• Micheal, de engelsman

Minst leukste land:

• E= Nederland??
• S= Amerika

In Nederland kreeg een Amsterdams meisje in Artis een cavia op schoot. Toen het beestje begon te bewegen begon het meisje te krijsen. Of ze hem alsjeblieft wilden uitzetten!

In Vietnam zag ik kippen hoe kippen horen te leven. Vrolijk rondscharrelend. Mamakip stampt met de poten op de grond. De piepkuikens eten de wormen op. In Vietnam waggelen de eenden en zwijnen langs je heen. In Vietnam buffelen de buffels vrolijk rond. Geen geknoei met snelgroeiend voer, geen vetgemest, geen onnatuurlijke dag-nachtritmes, geen kleine hokken. Geen plofkippen.

Vietnamezen willen hun eten graag zo vers mogelijk. Zo komt het wel eens voor dat je even bij het restaurant waar je straks gaat lunchen naar de wc gaat. Daar een kipje rondloopt. Je een waterval gaat bekijken en als je dan terugkomt en weer naar de wc gaat is er inplaats van het kipje alleen nog een rood plasje bloed te zien.
Zo komt het ook weleens voor dat je een net uit de zee gevangen vis uitkiest om te eten. Hij vervolgens met een flinke klap de hersentjes wordt ingeslagen. En je dan schuldig aan tafel naar de heerlijk gestoomde vis zit te kijken. Of garnalen? Heb je ze weleens horen piepen als ze levend in het kokende water worden gegooid.
Tja, de geciviliseerde, beschaafde mens zegt: dieren kennen geen verstand en denkvermogen. Dieren kennen wel angst en pijn. Wil je vlees blijven eten, kies dan voor dieren die de minste pijn en angst zullen hebben. Die de meeste vrijheid kennen, die een beetje een dierwaardig leven hebben gehad. Koop geen vlees uit de bio-industrie of het Auswitsch voor kippen, koeien en varkens.

Maar in Vietnam zie je ook consumptie-honden in een klein, smerig kooitje zitten. En in Vietnam zie je de met uitsterven bedreigde exotische dieren vooral op de markt. Misschien een reden voor de geciviliseerde, beschaafde westerse mens om met al zijn kennis en wijsheid daar wat meer voorlichting te geven?

Dit stukje kwam ik tegen tussen de ongepubliceerde wackyverhalen. Gefrustreerd geschreven in Vietnam. Inmiddels is er een strijd aan de gang wie de extra zetel gaat krijgen voor het europarlement. Partij voor de Dieren of Partij voor de Angst, PVV. Ik zou zeggen, kijk naar de film HOME en beslis zelf wie de zetel zou moeten krijgen:

http://www.home-2009.com/us/index.html

Niet weer een film die ons een schuldgevoel probeert te aan te praten, maar een film met fast facts in beeld over onze consumptiemaatschappij, landbouw en veeteelt. Je ziet de beelden die je nooit op tv  te zien zou krijgen, hoe het er echt aan toe gaat. En ook een film over hoop!

Mijdrecht, 17-04-2008 door Sandrine

En daar zit ik dan weer, op de Dubloen in Mijdrecht achter de pc, uitkijkend op dorre bomen en een grauwe lucht. Waar zijn de palmbomen, witte stranden, Indonesische geuren en vooral…waar zijn de mensen! Wat me vooral opvalt is dat het hier zo enorm stil is! De geluiden die je daar hoort zijn hier niet, ik hoor alleen af en toe een auto. De mensen zitten binnen op hun werk en er loopt niemand op straat. Verder vind ik het behoorlijk koud! Van minimaal 35 graden naar 4 is toch een heel verschil. Zelfs binnen loop ik met mn jas aan.

De laatste dagen op Lombok waren fantastisch. Ik heb nog een dagje gesurfd. Dit keer was mn instructeur meer zelf met surfen bezig dan met het mij leren. Stiekem was ik er een beetje blij om want de golven waren dit keer wel erg hoog. Ik heb wel wat golfen op het goede moment ‘gepakt’ maar opstaan was heel moeilijk door de woestheid van de golven. Ik ben ook nog in de branding zowat verdronken, omdat er steeds een enorme golf over me heen sloeg en ik daardoor steeds heel lang onder water was. Ik kwam niet meer terug achter de golven.. Gelukkig kwam een andere jongen me helpen om terug naar de kant te komen. En toch wil ik het surfen nog een keer proberen!

Verder mocht ik van de jongens van Perama nog een dagje mee op de boot en heb ik weer heel veel dolfijnen gezien. s’Avonds was er nog een afscheidfeestje voor iemand op de boot en werd er gitaar gespeeld en veel Bintang bier gedronken.

Ook heb ik nog een dag een scooter gehuurd en een poging gedaan naar Kuta (Lombok) te komen. Kuta heeft een heel mooi strand dus dat moest ik zien. Helaas waren nergens wegwijzers en ik had alleen een klein kaartje mee waar ik niks aan had. De mensen onderweg legden het me steeds anders uit en wezen allemaal een andere kant op. Ik heb wat heen en weer gereden! Na 3 uur was ik het zien van al die moskeeën onderweg wel zat en wilde ik toch naar het strand. Dan maar terug naar Senggigi en daar ten noorden een prachtig strandje gevonden. Iemand nodigde me uit om de waterpijp te proberen. Ik vond het niet heel lekker.. De laatste avond nog met Ogi de hoteleigenaar gezeten die ook goed gitaar speelt en heb ik nog wat anderen ontmoet om nog een laatste drankje mee te drinken.

De 12e ging ik vast terug naar Bali. Op de boot van Senggigi naar Padang Bai ontmoette ik weer die 80-jarige Mijdrechtenaar. Wat een toeval. Ik had nogal buikkrampen dus hij nam me onder zijn hoede. In de bus naar Kuta heb ik me vastgeklampt aan het raam en hing ik een beetje suf voor me uit te kijken. Ik had echt het gevoel alsof er zo een hele golf uit mn mond kon komen. In Ubud stopte de bus en rende ik naar de wc. En ja hoor….na 5 keer flink overgeven voelde ik me weer beter! De volgende dag in Kuta heb ik een scootertje gehuurd en ben ik op zoek gegaan naar Dreamland, een heel beroemd strand waar je goed zou kunnen surfen. Ook hier op Bali weinig wegwijzers te vinden en de mensen zeggen maar wat als je de weg vraagt. De hele dag ben ik op zoek geweest…niet gevonden! Ik heb wel andere mooie stranden gezien, als Bali Cliff, Jimbaran en Uluwatu. Prachtig! En na 6 maanden af en toe een scooter huren en heel goed oppassen voor het krijgen van een uitlaat-brandwond krijg ik het voor elkaar om op de ALLERlaatste dag toch nog even mn been te branden aan de uitlaat!!!!!!!!! Een flinke blaar werd het, en nu mis ik nog steeds een stuk vel..

De 14e ging ik om 12 uur s’middags met de taxi naar het vliegveld. Na een reis van zo’n 24 uur via Jakarta en Kuala Lumpur kwam ik de 15e weer aan in het ijskoude Nederland. Ik heb het langste stuk van Kuala Lumpur naar Amsterdam lekker geslapen dus ik kon meteen aan het werk bij Joris Het weerzien met mn ouders en Roger was geweldig en het eten van mn eerste croissantje met kaas ook! De honden herkenden me eerst niet. Verder is het heel erg wennen hier. Ik mis het Aziatische leventje wel hoor! Ik heb echt even geen idee wat ik hier moet gaan doen. Misschien horen jullie dus binnenkort wel van me dat ik het land weer ontvlucht

De laatste foto’s uit Azië staan op de fotosite onder het mapje Bali en Nusa Tenggara.

Verder ben ik druk bezig met een nieuwe Wackynomads Australië!

Binnenkort nog een lijstje ‘6 months Bests and Worsts’ met onze toplijstjes van deze reis. Ik vond het super! Bedankt voor al jullie reacties!

Selamat Malam! (ja ik leer steeds meer Indonesisch!) Hier een update van mij uit Indonesie!

De laatste dagen met Estelle en Jochem op Bali waren heel tof! We hebben een auto gehuurd en zijn naar Amed gereden. Jochem achter het stuur in een jeep die heel erg veel weg had van de gammele Suzuki van mn moeder. En dan om je heen veel langsscheurende idiote motorrijders. Estelle zat achterin en werd een beetje panisch. Jochem en ik konden de humor er wel van in zien en hadden de grootste lol! In Amed sliepen we in een mooie bungalow aan t strand en hebben we s’ochtends nog lekker gesnorkeld. De terugweg naar Kuta ging over een heel smal kustweggetje met steile heuvels en af en toe een gammele brug of doorwaadbare plaats waar we door moesten. We stopten nog om te snorkelen bij een Japans wrak, een kleine boot in het water met enorm veel vissen! Echt mooi! Zelfs Estelle heeft ervan genoten Maar wel hand in hand met haar grote zus.

Terug in Kuta heeft Jochem nog gesurfd, de tweede dag ging het toch wat moeizamer dan de eerste keer. Misschien wat beginnersgeluk? Es en ik hebben nog een dagje ouderwets ruzie gemaakt.

Om het af te leren, want het volgende jaar kan het niet meer! En we hebben nog lekker als zussen geshopt, want ook dat kan niet meer. Leuk hoor, al die surfwinkels hier! De laatste avond hebben we bij het zwembad van het hotel met een fles wiskey en cola een poolparty gehouden wat erg gezellig was en een goede afsluiter.

Estelle en Jochem vlogen pas de 4e naar Sydney dus ik zou nog 2 dagen in Kuta moeten blijven om ze uit te zwaaien. Ik had het wel een beetje gehad met Kuta dus besloot op 3 april al in de bus te stappen naar de Gili’s! Het afscheid met Estelle en Jochem was best zwaar en er vielen wel wat traantjes bij de meiden. Jochem noemde me nog zn nieuwe grote zus waar ik erg blij om ben. Zo een half jaar samen is ook niet niks en we hebben met zn drieen een toptijd gehad.

In de bus voelde ik de spanning wel een beetje. Nu helemaal alleen op pad in een land wat veel mensen als onveilig zien (wat echt gebaseerd is op nieuws van jaren terug). Mijn plannen waren om eerst nog even naar Gili Trawangan te gaan en dan nog wat van Lombok te zien. Ik zat nog geen minuut in de bus of ik had al aanspraak van een Duitser, een Fransman, een Nederlander en een 80 jaar oude man die in Mijdrecht was geboren en nu in Nieuw Zeeland woonde. Wat is de wereld toch klein! Hij sprak nog met een echt Amsterdams accent, en dat had ik toch wel gemist! Bij het Perama office (grote bus- en bootcompany hier in Indonesie) in Ubud vroegen ze zich af wat ik daar voor de 3e keer kwam doen! Op de boot naar de Gili’s heb ik nog kaartspelletjes (shithead) gedaan met mn nieuwe vrienden Laurens en Thomas. Op de Gilis vond ik een super mooi huisje en zag ik veel oude bekenden! Wat mensen die daar wonen, de tourleider van de Komodotour (Aan) en ook Pete, een Engelsman die ook op de Komodotour zat. Het waren 3 dagen van feesten en snorkelen. De eerste keer snorkelen was ik iets van een uur op zoek naar schildpadden en toen k t net opgaf en terug richting de kant zwom, zat er 1tje vlak bij mn voeten gewoon rustig te eten. Ik kon zo 10 minuten naar hem kijken, echt leuk om te zien. De tweede keer zag ik een zeeslang en werd ik aangevallen door veel Triggerfish, niet echt fijn…

De 6e besloot ik dat het tijd was om het tropische eilad weer te verlaten, alhoewel ik t wel met een gemengd gevoel deed. Ik ging met een leuke groep om en had veel lol met de jongens van Perama. Met Laurens ging ik om 7 uur s’ochtends met de boot naar

Lombok, al ging hij wel door naarBali. Alleen naar Senggigi dus, een niet echt aantrekkelijke plaats inLombok. Mijn plan was om daar te leren surfen en dan naar Kuta te gaan. Zodra ik in Senggigi aankwam werd ik van alle kanten aangesproken. Ze zijn hier zo wanhopig op zoek naar geld dat je echt belaagd wordt door de verkopers en taxi-chauffeurs. Als meisje helemaal natuurlijk, dus ik had al snel een pesthumeur. Snel dus op zoek naar een hotel en ik vond een leuke. De hoteleigenaar wilde wel een kopje thee met me drinken terwijl de kamer werd schoongemaakt. Hij was erg aardig en bood aan om me wat later naar Malibu beach te rijden, een verlaten strandje iets ten noorden van Senggigi. Wat aardig dacht ik. Ik ben altijd erg wantrouwig dus ik dacht ‘er zal zeker wel weer meer achter zitten’. Maar dat strand leek me ook wel leuk, dus dacht ik ‘nou San, niet zo wantrouwig, t is gewoon aardig bedoeld’. En toch kreeg ik weer gelijk dat het bij mannen toch altijd maar om 1 ding draait. Terwijl ik aan het zwemmen was had hij mn mobiel gepakt en mijn nummer opgezocht en toen ik het water uitkwam zag ik dat ik een smsje had. Hij had gestuurd dat hij me toch wel leuk vond, nou ik hem dus niet! Bah… Gelukkig begon het te regenen en konden we terug. Hij zei dat ik t maar moest vergeten, dus dat heb ik maar gedaan. s’ Middags bleef ik wel boos. Ik ging even langs het Perama office om te vragen naar een tour ofzo en daar zat Aan weer. Die mensen worden ook van hot naar her gestuurd. Hij zei dat ik vanaf hier nog een tourtje naar Gili Air kon doen, en dat eiland had ik nog niet gezien dus besloten daar vandaag heen te gaan.

Ik was alleen iets te laat wakker (raar he Jochem! Maar met een moskee naast je bed slaap je niet echt vast!) en miste de Perama boot. Nu moest ik dus naar Bangsal, een chaotisch haventje vol met belagers. De boot naar Gili air was een probleem want ze vertrekken pas als ze vol zijn. Gili Trawangan was een beter plan zeiden ze en dan kon ik vanaf daar weer terug naar Gili Air. De verkopers waren eigenlijk best aardig en ik heb me in het uur dat ik op de boot wachtte prima vermaakt! Op Trawangan moest ik toch best lang wachten op de boot door naar Air dus ging ik even bij het surfen kijken. Voor ik het wist lag ik in het water en wou iemand me wel leren surfen. Maar binnen 2 minuten was ik er weer uit, want de stroming bleek te sterk te zijn. Ik kwam nog iemand tegen van Perama en heb bij hun kantoor gewacht op de boot. Op Gili Air heb ik een rondje van een uur om het eiland gelopen, het zou hier veel tropischer zijn maar ik vond het wel tegenvallen. De boot terug naar Senggigi kwam om 7 uur. Ik bleek de enige passagier te zijn die terug ging en daar hadden ze niet op gerekend. Het was de bedoeling om te stoppen in Bangsal en bij te tanken. Ik kon terug naar Senggigi met een busje maar de jongens van Perama stelden voor dat ik mee ging naar een soort feestje in een klein dorpje. Dus daar belandde ik vanacht. Niet te veel Arak gedronken en veel lol gehad met Aan en John. Ik kon ergens op een matje slapen en vanochtend gingen we dan terug met de boot naar Senggigi. Ik stond om 11 uur alweer op een surfboard. Nou ja, staan… Mijn instructeur Amir heeft de hele dag geprobeerd om me te laten staan, maar het lukte niet echt. Er waren ook niet echt golven.Om 4 uur gaf ik t op en nu ga ik morgen weer waarschijnlijk!

Zoals jullie lezen vermaak ik me dus uitstekend! Alleen reizen is toch heel anders en ik heb zoveel contact met mensen! Maar toch mis ik de andere 2 Wacky’s wel een beetje hoor! We hadden met zn drieen erg veel lol en Jochem beschermde ons tegen vervelende mannen. Indonesie is zeker een land waar ik meer tijd zou kunnen doorbrengen dus wie weet! Jullie horen weer van me als ik weer wat meegemaakt heb!

(ik heb eigenlijk geen foto’s gemaakt, want mn camera lag voornamelijk in de kluis.. dat is dan weer een nadeel van alleen op pad)