Jochem en Estelle zijn vanaf 4 December 2008 in Latijns-Amerika! Hun nieuwe site is: http://www.wackynomads.nl/zuid-amerika/ 

Ook op deze site kan je je weer opgeven voor de mailinglist.

Vandaag is de dag dat ook wij ons hebben omgedoopt tot ware Flying Dutchmen. Vandaag is de dag dat we de zwaartekracht eens flink hebben uitgetest en ons uit een vliegtuig hebben gegooid. Beloofd is beloofd. We hadden een mooie locatie: vlak bij de Blue Mountains en geen wolkje aan de lucht. Toen we eenmaal in het vliegtuigje zaten begonnen de zenuwen wel te werken, het is ook een vrij onnatuurlijk iets. We zaten al vrij snel op 14.000 Feet: zo een 4,5 KM en toen ging de deur open. Wat een wind! Ik was nog bezig mn winbril op te doen toen Jochem al naar buiten dook(jochem: ik had natuurlijk het geluk om als 1e te mogen). En toen was ik aan de beurt. Whihoeeee. Ongeloofelijk hoe groot die kracht wel niet is die ons netjes met bijde voeten op de grond houdt. Dan realiseer je je weer hoe nietig je wel niet bent.

Voor mij was het dan ook meer een spirituele ervaring dan een ware kick, ondanks dat de Adrenaline door me heen pompte. Met turnen heb ik wel wat met zwaartekracht mogen spelen, maar dit slaat alles. Alhoewel herkenbaar, dit is 10 keer heftiger. En errug koud en de druk op je oren! Het voelt niet echt als vallen, meer als vliegen. Jochem had gekozen om ook een video en foto’s te laten maken. Hij mocht zelfs het stuur van de parachute overnemen. Gelukkig wist z’n lucht-gids niet dat hij de hele nacht niet had geslapen. Jochem wil er meteen zn sport van maken en dat lijkt mij ook niet verkeerd haha. Foto’s van Jochem z’n duik zijn te vinden op de fotosite. (Jochem: Ik zou veel meer willen vertellen hoe byzonder cool waanzinnig het is maar het laat me vooral sprakeloos die kerel duwde de hele tijd tijdens die vrije val de camera onder m’n neus en ik had zoiets ik moet wat zeggen maar niks kwam. Ik was totaal sprakeloos wat toch een zeldzaam iets is voor mij zoals velen zullen beamen. hetgene wat voor mij ‘t dichtst bij komt is sereen.)

Inmiddels zitten we dus weer in Sydney en over 1 week vliegen we alweer naar L.A. en dan richting Mexico. Het is hier heeeeel koud. Zo een 20 graden verschil met Darwin. 20 graden dus. Toch is Sydney een leuke stad. In Darwin hebben we niet zoveel gedaan of kunnen doen. Jochem heeft nog een paar dagen kunnen werken en ik heb nog een paar dagen High Voltage onweer kunnen kijken. Jochem weet nu ook hoe zo een high voltage van heeeel dichtbij voelt. Ik was me helaas net aan het omkleden om op het strand te gaan kijken, maar ik weet wel hoe het voelt. Toen ik de knal hoorde en naar buiten rende, stond Jochem me met grote ogen verdwaas aan te kijken en mocht ik van hem niet meer. (hij was op 10 m afstand en scheet in zn broek) 

De rest van onze OZ-tijd brengen we door met administratieve rompslomp: taxback regelen en dat soort zaken en ook nog proberen Jochem’s z’n salaris eindelijk te krijgen van dat energiebedrijf. Dat is inmiddels de goeie weg ingeslagen, nadat ik een aantal boze emails heb gestuurd naar verschillende adressen waar dat bedrijf voor werkt. Het effect was dat ik binnen mum van tijd aan de lijn hing met meneer opperhoofd en meneer opper-opperhoofd. Wel apart om met 2 mensen tegelijk te praten, maar ze zouden het gaan fixen. Zoniet dan zijn ze nog niet klaar met ons. Voor de mensen die dit lezen en ooit nog eens het idee krijgen om energie te willen verkopen in Australie: ga niet voor The Smartgroup werken. 

Dan heb ik ook nog een klein stukje over mn Bali-holiday. Ja ik loop achter. 

Nusa Dua, Bali 22 Oktober 2008

Na veel zoeken heb ik nog steeds geen werk gevonden in Darwin. Ik krijg maar geen reacties en alle beschikbare baantjes zijn al snel bezet. Mangopluk-mogelijkheden zijn er vol op. Maar ik zit nu ook onder de mango-allergie, dus dat lijkt me niet zo een goed plan. Jochem heeft me inmiddels verlaten om ergens in West-Austalie op daken te gaan werken: goed geld dus dat is erg mooi. Ik ben dus sinds een jaar weer eens alleen. Nou dat is wel weer even wennen. Ik loop al een tijdje te roepen dat ik een keer wil opsplitsen maar op dit moment valt het nogal tegen.

‘Welcome to my paradise’. De woorden van het liedje dat zoveel herrineringen aan Indonesie met zich mee brengt, schieten door mijn hoofd, terwijl ik een sigaret opsteek tussen de alweer-dronken ‘backpackers’ in hun mooiste kleertjes en met dichtgeplamuurde smoeltjes, terwijl ik net ‘eindelijk’ gestopt ben met roken. Deze ‘backpackers’ met hun hutkoffers vol met de nieuwste merkkleding heb ik niet zo veel te melden. Wat inhoudt dat ik aangewezen ben op mangopluk-collega Luca. Maar eerlijk gezegd doet hij me een beetje teveel aan mijn autistische-ik denken en waar je mee omgaat wordt je mee besmet. Ik voel me niet zo gelukkig in mijn eentje, zonder werk, in een omgeving die ZUIGT. Mijn hardverdiende geld vliegt er in raptempo doorheen. En het gekke is, ik doe niet eens iets duurs.

Dan is er ook nog die zus van een Sandrine die inmiddels 2 vlieguurtjes bij mij vandaan, in haar eerste huisje op Bali is ingetrokken. Mevrouw Gevoel schreeuwt: Waarom zit ik hier te wachten op werk wat niet komt inplaats van in Lovely Indonesia zuslief op te zoeken en kijken wat ze allemaal aan het uitspoken is. Een ticket is net zo duur als de accomodatiekosten in Darwin dus waarom ook niet? Als Jochem dan ook nog eens zegt dat ik erheen moet gaan, boek ik snel een retourtje. De komende maand zit ik dus op Bali mijn Spaans te leren en San te helpen waar ik kan.

Maar dan komt Meneer Verstand zich ermee bemoeien. Ga ik nu niet op de vlucht slaan voor mijzelf? Is dit niet een leerpunt wat ik NU moet leren en niet uitstellen. Laat ik Jochem niet in de steek die hard aan het werk is, terwijl ik weer lui ga genieten. Ik heb nota bene mijn ticket uitgesteld om hier meer te werken, zodat ik het wat langer uithou in het volgende werelddeel. Dan wordt ik diezelfde dag ook nog eens 3 keer(!) gebeld of ik kan komen werken aargh. Dan begin ik toch weer te twijfelen of ik wel goed bezig ben. Soms ren ik wel erg snel mijn gevoel achterna.

Zodra ik op Bali het vliegtuig uitstap en de vertrouwde aroma van zoete vruchten, wierook, sterke specerijen en stilstaand afvalwater me tegemoet komt. De drukke vrolijk gekleurde chaos op straat zie. En mijn zus die ik ook alweer zo een half jaar niet gezien heb me een knuffel geeft, is die twijfel helemaal verdwenen. Ik ben weer terug! Zuslief komt me afhalen op een scooter. Veel van jullie weten wel dat ik het op de een of andere manier niet zo heb van scooters, motors en autos. (wel stom omdat ik ooit een snelhuidsduivel was met turnen, maar ik vermoed dat het met een snowboard-voorval te maken heeft). Leuk als je dan met een backpack en 4 andere tassen achterop een scooter moet klimmen voor een tochtje door de drukke, onbetrouwbare, balinese chaos. Ogen dicht!

San brengt me naar haar nieuwe huisje-tussen-de-locals in Nusa Dua. Superleuk al die kleine straatjes en mooi versierde en gekleurde huisjes. En in de tuin staat, jawel, een mangoboom. Eerst is het voor mij lekker koud in bali, maar 27 graden i.p.v. de moordende 40. De volgende dag lijkt die 40 wel verdubbelt door de gigantische vochtigheid, drup drup. Jochem zou me bellen, maar dat gebeurt niet en ik kan hem totaal niet bereiken. Na een paar dagen begin ik me wel zorgen te maken. Hij werkt nota bene op een dak met maffe collega’s. Maar na 2 weken blijkt hij nog in leven te zijn en heb ik me voor niets zorgen gemaakt, toch Jochem??

Inmiddels ben ik eraan gewend om me door San als een gek door het verkeer te laten vervoeren. Af en toe wil je voorganger nog wel eens een helm of plastic zak laten vallen waardoor ik 2 meter naar voren schuif, maar ik durf nu mijn ogen open te houden. Wat een wereld van verschil. Ik moet eerlijk zijn: Ik vind Australie niet zo leuk. Misschien kom ik nog eens terug met een flinke voorraad centen en koop ik een auto, die Jochem mag besturen, om het wel-leuke Australie te ontdekken. Het grootste verschil met Azie en de Westerse wereld is, volgensmij: HET EGO. Dat speelt daar niet zo een levensbelangrijke rol als in het westen. Mensen zijn graag samen, helpen elkaar graag in elke mogelijke manier zonder iets terug te verwachten. Natuurlijk zie je wel de besmetting van luxe-items die status geven, maar toch is dat het grote verschil wat ik zie.

En dat was het voorlopig weer even, misschien wel het laatste stukje vanuit OZ. Mam, Pap, Oma en san bedankt voor de leuke tijd op Bali! Voor de andere mensen thuis: misschien moeten jullie overwegen de schaatsen uit de kast te halen.

x Es

P.S. Jochem says HI

Haai mensen

daar ben ik weer Jochem in m’n eentje was ik de afgelopen zeg maar 5 weken ik ben nog wel een keer teruggeweest in darwin om nog even een nachtje met estelle door te kunnen brengen alle belevingen daarvan kun je checken op de fotosite……….. NOT! Ik heb dus net een maand aan een stuk doorgebracht in het fantastische Halls Creek. Ahum neej ik heb ‘t best naar m’n zin gehad maar m’n hoofdreden om daar heen te gaan was vooral geld verdienen. En dat is als het goed is ook aardig gelukt ik moet nog wel een beetje geld betaald krijgen maar ik geloof dat dat wel goed gaat komen.

Het gebeurde zo vlak na ons avontuur met de mango man, had ik zoiets ik vind dat we ons wel een beetje kunnen verwennen en we gingen naar Kasuarina om daar de film Hellboy 2 te gaan bekijken. Terwijl we ongeveer 1 uur op de bus daarnaartoe zatten te wachten zatten we met een Aboriginal vrouw te praten. Er kwam na een tijdje een man/jongen langslopen en de vrouw zei nog van dat is geen goeie gozer! Maar ze ging wel vrolijk met ‘m praten en hij kwam ook met ons praten. Hij bood me een Jim Bean aan (whiskey cola). Na ff babbelen vroeg ie aan mij: “joh ben je toevallig op zoek naaar een baan”? Ik:”Ja”. (Ok leestekens zijn niet aan mij besteeds die moeten jullie er vanaf nu maar bij denken). Joh heb je zin om met ons te komen werken morgen we gaan naar een community dakbedekken, Je krijgt ongeveer 250 tot 300 dollar per dag betaald en alles wordt voorderest voor je geregeld. Ja top natuurlijk. Zo makkelijk had ik nog nooit een baantje gevonden. Ja is goed geef me je tel nr en dan bellen we je morgen ochtend om te zeggen of ‘t allemaal doorgaat. De film was leuk en daarna op tijd naar bed om s’ochtends uit te checken en hopelijk aan m’n nieuwe baan te beginnen.  En idd werd ik rond 9 gebeld door brett ja zorg dat je over 2 uur klaar staat en neem lollies mee. lollies is australisch voor snoep bleek later. Om 1 uur werd ik opgehaald door brett en theo een griekse australier die zichzelf wel een echte stoere vent vind. Het duurde nog 2 a 2,5 uur voordat we Darwin uit zijn omdat de mannen nog wiet moeten vinden. Daarna gingen we op weg op een 1200 km rit naar Halls creek.

Wat bleek nou Brett vluchte uit Darwin omdat ie een heroine junk is en theo die heeft een “kleine” liefde voor Ice en een grote liefde voor marijuana a.k.a ganja. Waar ‘t op neer kwam ik heb dus 5 weken met junkies gewerkt beiden met veel woorden weinig daden.

Halls creek is een klein plaatsje dat ongeveer 300 km van de ”bewoonde wereld afligt” Kunnunura wat in nederlandse begrippen ook niet meer als een dorp is. Een onwijs hoog alcohol gebruik/misbruik. Automatisch is dan de pub dus ook het grootste activiteiten centrum waar je meestal degene die je zoekt vind. Veel aboriginals woonden er en de blanken spraken ook met het zwarte accent wat tot een slecht verstaanbaar taaltje leid en de meeste zinnen beginnen en eindigen met fuck ofwel fucking. Goh wat geef ik toch weer een plezant beeld van Australie. Het klinkt allemaal misschien een beetje negatief (en dat is ‘t ook) neej. Ik heb ‘t heel erg naar m’n zin gehad het is een beetje een ruig stadje het was vroeger een miners stad en ik denk dat ‘t ook ‘t best vergeleken kan worden met een cowboy stadje mannen zijn vechters bazen en goede drinkers zitten niet vol met overbodige overpeinzingen en geven je recht voor je raap hoe ze over je denken en daar hou ik wel van.

De 1e week hebben we daken bedekt Roofing noemen ze het met golfplaten een veel gebruikt materiaal voor daken en huisen hier. Wat intressant was om te doen lekker sjouwen en zweten in de 40 graden hete australische zon.

De 2e week nadat we waren teruggekeerd uit darwin en ik estelle had verwend met een 2 persoonskamer en een etentje in de italiaan die lang niet zo slecht was als ik bang voor was. Gingen we fibro doen oftewel gipsplaten aan de buitenkant van het huis om de binnenkant van ‘t dak af te werken. Nog meer sjouwen zagen en meten vond ik ook leuk om te doen en weer een nieuwe ervaring.

Na deze week moesten Brett en Theo weer terug om hun wiet aan te vullen en een substantieel deel ook voor de handel wat ze op de vorige rit ook hadden gedaan nadat ze erachter waren gekomen dat wiet in halls creek ongeveer de zelfde prijs/gewicht verhouding had als goud 50 dollar voor minder dan een gram. Het is een flinke tijd geleden dat ik zelf wiet heb gekocht maar ik weet wel dat dat hetzelfde is als iemand in de gevangenis zeep oplaten rapen.

Hoe dan ook ik had geen zin om weer tijd te gaan verspillen in darwin en geen geld te verdienen dus ik besloot om te blijven om voor russel te werken. Een hilarisch bijna altijd vrolijk kleine man.

Op m’n 1e dag had Russel al zoiets van Tommy, ik noemde mezelf daar Tommy. Die kan wel de loader rijden. Nou zal loader de meeste mensen niet zoveel zeggen deed ’t mij namelijk ook niet maar een loader is ongeveer ‘t zelfde als een vorkheftruck alleen dan voor een bouwterrein en ongeveer 1,5 a 2x zo groot als de gemiddelde tractor. Ook dezelfde dag nog reed ik in de bedrijfs toyota rond, the little truck zoals hij ‘m noemde. De volgende dag de big truck waar ik bijna honderd procent zeker ook niet in mag rijden. Officieel gezien dan. Een van de reden dat ik al die voertuigen rond moest rijden was omdat meer als de helft van z’n personeel geen rijbewijs meer bezat waarvan ‘t merendeel als ‘t niet iedereen was ‘m had verloren door drinking and driving/ rijden met een glaasje op.

Met russel werken vond ik heel prettig moest wel vroeg op 5 uur en we werkten ongeveer 9 uur per dag. en poogden 7 dagen per week te werken. In de 8 dagen die ik met ‘m gewerkt heb heb ik 70 uur gewerkt. Ik heb de frames van huizen helpen zetten de colums voor de veranda (kolommen vermoed ik in nederlands). De draagbalken bevestigt en dat voor ongeveer 5 huizen en nog een hoop bijkomende andere klusjes.

Helaas kwam brett al snel terug en Theo dus ook na 8 dagen. En zijn we begonnen om ‘t frame van ‘t dak op ‘t frame van de muren te bevestigen dit hebben we ook bij 5 huizen gedaan en nog bij 1 huis hebben we de “pearlings” bevestigd. Dat houd in V vormige staal lengtes om je dak aan te bevestigen.

Het leuke van dit alles vind dat als je ‘t allemaal bij elkaar op telt ik dus bijna alle aspecten van een huis bouwen heb kunnen doen, het is heel anders dan een nederlands huis aangezien wij meer bakstenen en hout gebruiken.

Ik heb niet veel bijzondere dingen gedaan s’middags en s’avonds ik moet eerlijk zijn dat ik teveel van m’n bedoelde spaargeld in de pub heb uitgegeven maarja na een hele dag in de 40 graden zon is een biertje toch wel erg lekker :p .

- > Ik heb een avond omdat je niet met een singlet/hemdje in de pub mag iig niet na 6en of zoiets achtelijks (en vrouwen wel). In een jurk rondgelopen je had de gezichten van de conservatieve australische echte mannen moeten zien.

- > Ik heb afgelopen week mezelf een hanenkam laten aanmeten door m’n baas.

afgelopen vrijdag was er ook een opstootje in de pub ik had net een lekkere bbq gehad van Brett z’n vriendin en al wat biertjes achter de kiezen toen we terugkwamen in de pub, het was ineens een stuk drukker in de pub en een overgrote hoeveelheid mannen. Nadat ik 3 drankjes bacardi cola had besteld voor m’n baas en een andere collega en zei beiden niet een drankje wilden mocht ik ineens geen drankjes meer van de barman. Ik was cut off kom over een kwartier maar terug zei hij wat een onzin. net alsof ik dan ineens nuchter zou zijn. Maar wat ik ‘t stomste vond is dat ik waarschijnlijk de minst beschonken persoon in de bar was. Ik was dus in ‘t buitengedeelte gaan zitten en terwijl ik nog een biertje had gedronken die m’n baas voor me had gehaald. Begint ineens iedereen aan de bar met elkaar te vechten en degene die niet aan ‘t vechten waren die probeerden de boel uit elkaar te halen. Aangezien de uitsmijters een 3 turven hoge aziaat  en een mieterige papzak waren schoot dat niet echt op. Het geknok duurde iets van 15 tot 20 minuten en bleek de dag erna een van de hoogte punten van halls creek te worden (even om ‘t plaatsje nog extra te typeren). Na zeker te stellen dat m’n baas Russel naar huis zou gaan ging ik ook maar op huis aan. Na ff wandellen kwam er ineens een man uit de bosjes te voorschijn. Het bleek Aron te zijn die ook voor russel werkte. Hij had me al eerder verteld dat ie niet meer dronk en al 5 jaar niet meer gedronken had. Vanavond was dus een uitzondering en er was dus ook een grote kans dat hij degene was die het geknok was begonnen. Wat was nou het ding hij was voorwaardelijk vrij gelaten na ‘t vorige opstootje en mocht dus in geen geval gepakt worden door de politie (z’n paranoia had denk ik ook in zekere mate met het alcohol gebruik te maken). Hij kwam dus uit de bosjes gekropen omdat ie zich aan ‘t verstoppen was voor de politie ik zei dus tegen joh Aron kom op ik breng je wel ff naar huis. We hebben er denk ik een uur over gedaan omdat ie bij iedere auto die eraan kwam ofwel in een greppel/ bosjes/ achter een stapel rotsblokken of iig ergens achter dook. Hij was me iig erg dankbaar en blij dat ie veilig weg was gekomen. De volgende ochtend is z’n zoon aron jr en later hijzelf me ook uitvoerig komen bedanken. Het allermooiste is hij is zelf nog die avond naar de politie gegaan omdat ie bang was dat degene die wel opgepakt was hem zou gaan verlinken.

Al met al heb ik dus wel naar m’n zin gehad met alle mafketels van Halls Creek

Ik ben dus nog steeds in leven

en nog een psje volker heeft zich na een jaar ook maar aan de mailinglist toegevoegd

Groeten kus Jochem

It’s been a while, over zo een 6 daagjes zijn we alweer 1 jaar op pad. Toch lijkt het niet zolang en ondanks dat we zo af en toe behoorlijk heimwee hebben, hebben we nog niet het idee dat we al klaar zijn. Sandrine ook niet, want die zit inmiddels alweer in Indonesie. Wil je haar verhalen volgen, dan ga je naar www.wackynomads.nl en klik je op het derde plaatje.

In december vliegen we naar het land van de 300 vulkanen, de jaguar, en de Ruta Maya. De reiskriebels voor de avonturen die we daar gaan beleven beginnen nu al aardig op te bloeien. Maar eerst maar zorgen dat we voldoende zakcentjes hebben om zoveel mogelijk te mogen ontdekken daar. Want nu is het niet meer zo een kwestie van tijd maar van meer een kwestie van geld. Tijd om nog flink hard te werken dus.

Nadat geouders Berrez ons weer hadden verlaten, en we nog bij zaten te komen van de leuke tijd en het gemis, hadden we niet zo heel veel zin om op baantjes jacht te gaan. Na een tijdje zoeken bleek er ook niet veel in aanbod te zijn, dus we hadden het idee dat het wel even een tijdje zou gaan duren. Maar de volgende dag konden we, na via via, een boer te hebben gebeld, meteen aan de slag voor de komende tijd. Deze keer werdt het Mango-plukken. Nou ik had nooit gedacht dat ik nog eens bij 39 graden celsius! (geen grapje) 9 uur in de genadeloze zon mango’s van de bomen zou plukken. Maar alles went. De eerste dag bonst er een trein non-stop door m’n hoofd. De tweede dag krijg je mangosap in je ogen. En na een week ben je wel gewend aan het zweet dat uit elke porie vloeit. Ook apart te zien hoe je lichaam trager reageert op de noodzaak voor water. Dorst kan die noodzaak in het begin niet bijbenen. Ook een leuk bijverschijnsel aan Mango plukken is, dat de mangobomen, en dan in het bijzonder het weinige beetje schaduw eronder, een geliefd plekje is voor de Death Adder.

We belanden bij Danny en zijn mini-hondje Dee, die zo een luttele 2000 mangobomen op zijn terrein heeft staan. Accomodatie was gratis: een oude bus vol spinnerag. Bij aankomst bleken er nog 3 anderen te zijn: Adela en Ivan, 2 spanjaarden en Luca een Italiaan. 2 Watermannen bij elkaar: 23, 24 en 25 Januari: grappig. Maar Adela en Ivan zijn er gauw mee gestopt. Danny bleek namelijk maar 1 lievertje te hebben en dat was Jochem. Omdat ik zijn vriendin ben, werdt ik ook Danny’s ’sweathart’. De andere 3 hadden het maar zwaar: Danny heeft een voorliefde voor het woordje FUCK en verliest nog wel eens zijn gebitje tijdens een van zijn vele schreeuwtirades: hilarisch. En door een flinke portie schaamte (kan ik me wel voorstellen) stoptie ‘m zonder enige scrupules en erger nog schoonmaken zo snel mogelijk weer terug in z’n mond
Over het algemeen was het wel een aardige gast, als je door zijn communicatieprobleem heen kijkt en je braaf stil houdt als je verrot wordt gescholden voor het laten vallen van een Mango, terwijl het je buurman was die dat deed. Als je een Mango laat vallen komt er wel eens een deukje in waardoor het zure sap uit de mango komt lopen en de mango zo ‘verbrand’. Dat wil je niet hebben. En het is ook niet zo fijn als je het op je handen krijgt, laat staan in je ogen.

Mijn (es) taak bestond er vooral uit om de geplukte mango’s in een schaduwplekje te leggen en daarna de stelen eraf te breken en ze in het water gooien. Als je de steel eraf breekt, gaat de mango ‘bloeden’. Na 1 dag was de huid op mijn handen bruin en gevoelloos. De dag erna kwam de huid eraf en begon Danny me vrolijk met mangosap in mijn ogen te spuiten. Achja, je hebt zo de risico’s van gevaarlijke mango’s.

Danny wilde dat we alleen fruit plukten wat mooi roze was en groot en goed uitgevuld. Al het andere wordt toch weggepleurd. Wel grappig dat hij door zijn blindheid degene was die al het verkeerde fruit plukte, wat elke dag weer resulteerde in een fuckfuckfuck-preek dat wij dat hadden gedaan. Na een paar dagen hadden Adela en Ivan het voor gezien. Luca kreeg ineens een gigantische allergie, zn hoofd zwol op en zat onder de rode bulten. Dus toen was het aan Jochem en mij om het werk van 5 met zn 2en te doen. Inmiddels is de allergie ook op Jochem overgeslagen…

De aanloop naar The Wet gaat gepaard met grote bliksemstormen die nu op gang aan het komen zijn: leukleuk. Bijverschijnsel is dat de slangen dan ook te voorschijn komen. Na 12 dagen heel voorzichtig rondlopen hadden we geen slang gezien. Maar de laatste 2 dagen werden het er 3: ik zat lekker een boek te lezen toen ik geritsel naast me hoorde, ik dacht dat het de wind was dus las even mn bladzijde af voordat ik keek. Toen gleed er vrolijk een groote zwarte adder naast m’n stoel. Ik denk dat, omdat ik zo stil was, hij me niet op heeft gemerkt. Maar toen ik hem in de gaten kreeg, kreeg hij mij ook in de gaten en draaide meteen zijn kop naar me toe. Nou volgensmij heb ik nog nooit zo hard gerend, binnen 1 seconde was ik aan de andere kant van het veld haha. Later vroeg ik me af waar die slang vandaan was gekomen, omdat ik in een ingesloten hoekje naast een schuur zat waar geen enkel gaatje ofzo was: misschien lag hij daar al die tijd al.Later zag Jochem nog een bruine slang bij onze waterkraan. En toen we klaar waren met werken liep ik door het gras toen ik bijna op een dunne zwarte slang stond. Ik zei het tegen Danny, maar dat had ik beter niet kunnen doen, want hij begon meteen met een schop erop in te hakken. Schuldig dat ik me voelde.

Inmiddels zitten we weer in Darwin en gaan we opzoek naar het volgende baantje. Misschien weer Mango’s maar als het aan Jochem zn opgezwollen kop ligt niet geloof ik.

Hoofd Estelle ik heb een hoofd net zoals een paard. Ik wou nog even wat toelichten over het “lievertje” van danny zijn. Ik vind het helemaal geen prettig idee dat ik over kom als een of andere ……kusser. Wat danny wel prettig aan mij vond en wat ik me ook wel kan voorstellen is dat ie met mij kon Comunniceren. Want buiten de 50% procent van z’n vocabulaire die uit fuck bestond verstonden onze spaanse/italiaanse vrienden hem niet. Ja, is ook een beetje saai en je moet ook weten hoe je met zo’n man moet praten(ik zou ‘t een kunst willen noemen). Zolang je ‘t bij ‘t weer, favoriet bier, hoe vrouwen zich  voornamelijk op de keuken moeten richten en waarom je maar ‘t beste alle dieren die op je terrein komen kunt doodschieten (gewoon voor de zekerheid) Dan kun je best lol hebben met zo een man. Al met al wil ik vooral zeggen dat ik het meest geniet van Australie als ik in de afgelegen delen ben.

Ooowja : Na de 2e dag had ik zoiets van kom jongens we gaan wandellen. De rest had zoiets van je bent gek in je paasei het is 40 graden ik ben blij dat ik uit de zon ben. Ja dat mag zo zijn maar we waren s’avonds aangekomen en ik wou wel weten waar we ergens beland waren. Het kwam er dus op neer dat ik in m’n eentje op stap moest. Geen probleem ik geniet vaak toch meer van de rustieke natuur als ik lekker hard punk rock hoor. Na ongeveer een 20 minuten wandelen en er vaak achter komen dat ik niet een leuk wildpaadje had ontdekt maar iemand z’n erf aan ‘t oplopen was, zag ik een bord boven iemand z’n oprit hangen. Ik denk bij mezelf verrek dat lijkt wel nederlands en na nog zo’n 30 meter dichterbij te zijn gekomen stond er idd “welverdiend”. Dus ik ging ff kijken of ik een naambordje kon vinden, dat bleek een pas op voor de honden bordje te zijn. Dat klopte ook wel er kwamen ook direct een rotweiler een halve dingo/pitbull en nog wat zulks soort honden aanlopen. Dus ik dacht ik ga  weer weg voordat die mensen aan komen om te kijken wat er aan de hand is. Dat gebeurde dus ook. ”Hey how you going?” Ja goed ik kwam op ‘t bord af das in ‘t nederlands spreekt u ook nederlands. Jaeh iek speak ook neaderlaends. Dat vonden we allebei natuurlijk wel leuk om zo ergens in de middle of nowhere een nederlander tegen te komen. Kom binnen! Ooowh ok. Nog voordat we bij de deur zijn vraagt ie hoe heet je? Jochem. Oh Ik heet youri de Jonge. Dat was wel ff bijzonder z’n vrouw werd erbij geroepen ik kreeg een Hollandia(goedkoop nederlands bier in oz) voorgeschoteld en we hebben de hele middag gezellig zitten babbelen. Na 3 biertjes had ik wel zoiets van ik moet gaan anders wordt estelle ongerust of erger boos omdat ik weer is nix van me laat horen(ik ben altijd een beetje bang van estelle als ze boos wordt(niet tegen z’r zeggen hoor)). (achteraf was ze helemaal niet boos maar nog steeds verdwenen in haar verslaving: de wondere wereld van Terry Goodkind deel 5 a 700 bladzijdes per stuk) “Oow heb je anders zin om vanavond met ons te bbquen? Ja op zich wel maar ik ben met m’n vriendin oow dan neem je die ook mee. ja maar ik heb ook nog 3 collega’s oow dan neem je die toch ook mee. Uiteindelijk ben ik met de andere 2 jongens nog bij hun gaan barbequen dat was wel lekker. Dus eigenlijk mijn verhoedde vraag in dit stukje is pap/mam heb ik familie die in australie woont ?

Voorderest heb ik niet zo veel meer te vertellen vooral dat we nu dus weer op zoek zijn naar een baan, dat ik me helemaal kapot heb gejeukt de afgelopen dagen, ik nu eindelijk een creme en pillen heb die schijnen te werken en geen zin heb om weer een baan te gaan zoeken.

Nou dat was ‘t wel weer we hopen jullie binnenkort weer meer werkverhalen te kunnen sturen.

groetjes kus estelle en jochem

Darwin 7 September 2008

3.500 KM off-road door het krokodillen en slangen land van de Kimberley’s van Broome naar Darwin hobbelen. Dat was het plan voor de komende 3 weken met paps en mams Berrez. Het begon allemaal op het vliegveld van Darwin. Jochem en ik waren net aankomen vliegen vanuit Cairns met de bedoeling een uurtje te wachten op ouders Berrez en ze zo te verrassen. Dat bleken 4 lange uurtjes te worden, want ouders Berrez bleken gestrand bij de Australische douane. Hoewel ik gelukkig 2 van die uurtjes op een bankje heb liggen slapen.

Ik had namelijk gevraagd of ze wat typisch Hollandsche lekkernijen mee wilden nemen. Probeer maar eens aan een douane beambte uit te leggen wat een pakje gestampte muisjes is, haha. Blijkbaar weet pap zich goed te redden in het Engels, want alles mocht uiteindelijk mee. Inclusief de Goudse kaas, iets wat echt niet mag worden ingevoerd. Mam had die gered door hem met het uitpakken van haar tas, voor de neus van de douane, snel in een trui te wikkelen en vast te houden tot alle pakjes hagelslag, drop en gestampte muisjes grondig geinspecteerd waren en hem daarna weer snel terug te stoppen. Zo zie je maar weer hoe makkelijk het is iets te smokkelen. Is het wel slim dat ik dit hier opschrijf?

Het weerzien was natuurlijk geweldig na zo een 7 maanden. De volgende dag hadden we een goddelijk ontbijt en besteden we de dag met wandelen langs de esplanade van Darwin en het wennen aan de hitte. Zelf voor mij en Jochem is Darwin errug heet na het tropische Cairns, moet je nagaan. Pap had na een week de blaren op zn rug. Wie niet horen wil moet maar voelen hihi. Daarna toch maar goed ingesmeerd.

De volgende dag vlogen we naar Broome. Onderweg zagen we veel bosbranden. In Broome, het oude parelstadje, haalden we onze huurauto op, zwommen we in de turqouise wateren van Cable Beach en zagen we de staircase to the moon. (volgens Jochem 1 van de dingen die echt bijzonder is, niet zoals veel andere dingen die australiers uitermate geweldig vinden, maar wat niet veel voorstelt) (Estelle zegt: of zijn we te verwend inmiddels na Africa en Azie?) (Jochem zegt: ja, maar toch) Maargoed Staircase to the Moon is een fenomeen als de maan opkomt, waarbij het net lijkt alfos er een trappetje naar de maan gaat. Best bijzonder. Ook aten we kangeroosteak wat goed beviel bij p en m, en probeerden we de daktent en ander apparatuur uit.

De volgende dag, nadat we eerst wat kapot apparatuur hadden verruild voor goedwerkend, begon onze trip en belanden we in Fitzroy Crossing: het heetst bewoonde plaatsje ter wereld en dat was wel te voelen ook. S’avonds bij de tent kregen we gezelschap van de dronken aboriginal schilder Harry. Onderweg hebben we er ook veel gezien. Ze zijn allemaal heel aardig en lief, maar het valt me wel op dat ze toch een wat anders niveau lijken te hebben. Ze weten vrij weinig van de wereld, maar daarentegen weten ze heel veel van hun land en de natuur en welke dieren (en giftige slangen) lekker zijn. Het schijnt dat aboriginal genetisch gezien erg vatbaar zijn voor verslavingen, dus de meeste aboriginals die ik zie zijn dronken. Waarschijnlijk omdat ze nooit zelf alcohol hebben uitgevonden. Dus kunnen we beter onzelf de schuld geven, net als bij de native Americans (J:kort gezegd native alle landen die door de oude europeanen gekolonialiseerd zijn).

De volgende paar dagen hebben we via de Gibb River Road veel mooie Gorges bezocht. Tijdens een boottocht door de Geiki Gorde zagen we onze eerste Freshies: de kleine, schuwe zoetwatercrocs. Bij Tunnelcreek liepen we in het donker door een berg. Best eng om door het pikkedonker door een grot, door een rivier te banjeren waar misschien wel crocs in zitten terwijl er Ghost-bats langsvliegen. Winjana Gorge was ook erg mooi. En heet. Helaas geen pythons gezien. Wel crocs bijna kunnen aaien. Bij Bell’s Creek waar we weer wildcampeerden hadden we de eerste lekke band. Wil, je hebt trouwens echt een Enfant Terrible. Er is volgens mij geen stukje rots of waterval wat geen kennis heeft gemaakt met Jochem’s voeten. Dat heeft me denk ik wel een paar jaar gekost. En het leukste is natuurlijk om van zo hoog mogelijk in het water te springen.

Bij Mt. Barnett River Gorge waren veel bushfire’s aan de gang. Typisch, de vele roofvogels die rustig zitten te wachten tot een angstig diertje wegrent. Daar zagen paps en mams hun eerste wallabies. En we zagen onze eerste wilde dingo. El questro, het 1 miljoen hectare tellende cattlestation heeft ook veel gorges op haar land. Daar zagen we de eerste grote kangeroo en een giga wandelende tak. Toen was de Gibb River Road weer af en hadden we onze 2e lekke band in Kunurrura, waarschijnlijk door de vele rivierdoorcrossingen. Een kijke genomen bij Lake Argyl, een gigantisch stuwmeer, een bloedhete wandeling gemaakt naar de mini-bunglebungles, gekano’t en gezwommen door de Katherine Gorge, waar geen Salties zouden zitten (grote gevaarlijke zoutwatercrocs) maar wel erg grote vallen dreven met stukken vlees erin.

Na nog steeds geen slang te hebben gezien gingen we naar Kakadu NP. Nadat we ons bushcamp hadden opgezet, wilden we gaan zwemmen in een Billabong. Het land hier kent maar 2 seizoenen: The Wet en The Dry. Tijdens The Wet is bijna alles 1 grote rivier. Tijdens de Dry ontstaan plassen water die niet langer verbonden worden door een rivier: Billabongs. Maargoed we gingen zwemmen en het was natuurlijk erg heet dus we hadden haast. We marcheerden snel door de bladeren op de grond toen pa, ma en ik bijna op een grote zwarte slang stonden. Ik wist niet dat een bepaald persoon zulke oerkreten uit kan slaan haha. En dat een ander bepaald persoon, die erg bang is, als enige reactie een droge ‘ja’ geeft. Maargoed in Kakadu zou je bijna zeker geen slang zien en wij staan er zowat op. Ook nog een mega cane-toad gezien. De echte plaag van Australie, dood alles waardoor het als voedsel wordt gezien, door gif op z’n rug.

We hebben een mooie rit gemaakt door heel Kakadu NP. Weer een dingo gezien en veel Roo’s. Ook nog wilde paarden! Oz heeft van oorsprong geen wilde paarden, maar een aantal zijn ontsnapt of afgedwaald en verwilderen, vormen groepen en krijgen veulens in het wild, waar we er ook een aantal van zagen. Ik weet nog dat ik in Cooma energie verkocht aan een Jackeroo die me uitnodigde om mee te gaan en te paard op deze ‘Brumby’s’ te jagen. Onderweg zagen we ook veel (water) vogels: zwarte en witte cockatoo’s, een trap, een Australische kraanvogel: de Jabiru, de pygmy gans en witte reigers. Toen we een keer ons wildkampje hadden opgezet en lekker voldaan zaten na te genieten van een echte hollandse balgehakt. De beste ook al is ie gemaakt door een fransman :P. Zagen we ineens een rode gloed. We dachten dat het de opkomende maan was, maar het was al een paar dagen een maanloze hemel dus dat kon niet. Op de auto geklommen en het bleek een grote bosbrand te zijn die snel dichter bij kwam. Snel alles weer ingepakt en gevlucht voor het vuur. Wel bizar. In Ubir en Nourlangie hebben we mooie aboriginal rotsschilderingen gezien: 2000 jaar oud. Daarna gingen we picknicken langs een rivier en zagen we eindelijk een horde zoutwater crocs. (Wow wat een dieren ik heb al best wat crocs gezien in m’n jonge leventje maar deze waren veruit de meest actieve die ik ooit heb gezien we heb een lange tijd kunnen geniet van het onvervalste roofgedrag van deze bijzondere dinosaurus decent. Voor ons neus vingen ze grote Barramundis die ze aan de kant opaten)

Na Kakadu gingen we op weg naar Lichtfield NP: een nationaal park met veel watervallen. Bij binnenkomst zagen we meteen een Emu met 2 jongen zo klein als kippen. Veel mooie watervallen gezien en bezwommen, rare termieten schijven, rockwallabies en veel vliegen en horzels (: deze bijzonder irritante dieren (met behulp van je standaard muggen en vliegen)hadden estelle zo wild gedreven dat ze continu rondwandelde met een vliegenmepper = naar een waterval, op bushwalk, in de auto, uit de auto zelfs naar de douche ging estelle met d’r vliegenmepper (echte dierenliefhebber ;P)). De laatste halte van de reis was Darwin om de auto in te leveren. Wel fijn een kamer met koelkast. Een douche en toilet om de hoek wat we de afgelopen tijd vaak niet hadden. Nog een dagje lekker gezwommen in zee en uit eten geweest bij de Indier/Maleis/Thai. Toen moesten we weer afscheid nemen wat zwaar viel. Mam en Pap bedankt voor de hele leuke tijd! Een ervaring waar we vast nog lang op terugkijken! Nu weer opzoek naar een baantje. Iedereen nogmaal bedankt voor alle leuke reacties en updates van jullie leventje. We hebben niet altijd de tijd of mogelijkheid om jullie persoonlijk te mailen, maar dat betekent niet dat we niet aan jullie denken!

P.S. Na dit lange verhaal staan er ook weer veel foto’s online. Zie linkermenu. Ciao