Wacky Nomads in Australië

Jochem en Estelle zijn vanaf 4 December 2008 in Latijns-Amerika! Hun nieuwe site is: http://www.wackynomads.nl/zuid-amerika/ 

Ook op deze site kan je je weer opgeven voor de mailinglist.

Sydney, 24 November 2008

Vandaag is de dag dat ook wij ons hebben omgedoopt tot ware Flying Dutchmen. Vandaag is de dag dat we de zwaartekracht eens flink hebben uitgetest en ons uit een vliegtuig hebben gegooid. Beloofd is beloofd. We hadden een mooie locatie: vlak bij de Blue Mountains en geen wolkje aan de lucht. Toen we eenmaal in het vliegtuigje zaten begonnen de zenuwen wel te werken, het is ook een vrij onnatuurlijk iets. We zaten al vrij snel op 14.000 Feet: zo een 4,5 KM en toen ging de deur open. Wat een wind! Ik was nog bezig mn winbril op te doen toen Jochem al naar buiten dook(jochem: ik had natuurlijk het geluk om als 1e te mogen). En toen was ik aan de beurt. Whihoeeee. Ongeloofelijk hoe groot die kracht wel niet is die ons netjes met bijde voeten op de grond houdt. Dan realiseer je je weer hoe nietig je wel niet bent.

Tuesday  4th of november

Haai mensen

daar ben ik weer Jochem in m’n eentje was ik de afgelopen zeg maar 5 weken ik ben nog wel een keer teruggeweest in darwin om nog even een nachtje met estelle door te kunnen brengen alle belevingen daarvan kun je checken op de fotosite……….. NOT! Ik heb dus net een maand aan een stuk doorgebracht in het fantastische Halls Creek. Ahum neej ik heb ‘t best naar m’n zin gehad maar m’n hoofdreden om daar heen te gaan was vooral geld verdienen. En dat is als het goed is ook aardig gelukt ik moet nog wel een beetje geld betaald krijgen maar ik geloof dat dat wel goed gaat komen.

Darwin 25 November 2008

It’s been a while, over zo een 6 daagjes zijn we alweer 1 jaar op pad. Toch lijkt het niet zolang en ondanks dat we zo af en toe behoorlijk heimwee hebben, hebben we nog niet het idee dat we al klaar zijn. Sandrine ook niet, want die zit inmiddels alweer in Indonesie. Wil je haar verhalen volgen, dan ga je naar www.wackynomads.nl en klik je op het derde plaatje.

In december vliegen we naar het land van de 300 vulkanen, de jaguar, en de Ruta Maya. De reiskriebels voor de avonturen die we daar gaan beleven beginnen nu al aardig op te bloeien. Maar eerst maar zorgen dat we voldoende zakcentjes hebben om zoveel mogelijk te mogen ontdekken daar. Want nu is het niet meer zo een kwestie van tijd maar van meer een kwestie van geld. Tijd om nog flink hard te werken dus.

Nadat geouders Berrez ons weer hadden verlaten, en we nog bij zaten te komen van de leuke tijd en het gemis, hadden we niet zo heel veel zin om op baantjes jacht te gaan. Na een tijdje zoeken bleek er ook niet veel in aanbod te zijn, dus we hadden het idee dat het wel even een tijdje zou gaan duren. Maar de volgende dag konden we, na via via, een boer te hebben gebeld, meteen aan de slag voor de komende tijd. Deze keer werdt het Mango-plukken. Nou ik had nooit gedacht dat ik nog eens bij 39 graden celsius! (geen grapje) 9 uur in de genadeloze zon mango’s van de bomen zou plukken. Maar alles went. De eerste dag bonst er een trein non-stop door m’n hoofd. De tweede dag krijg je mangosap in je ogen. En na een week ben je wel gewend aan het zweet dat uit elke porie vloeit. Ook apart te zien hoe je lichaam trager reageert op de noodzaak voor water. Dorst kan die noodzaak in het begin niet bijbenen. Ook een leuk bijverschijnsel aan Mango plukken is, dat de mangobomen, en dan in het bijzonder het weinige beetje schaduw eronder, een geliefd plekje is voor de Death Adder.